Terier irlandzki przez lata nazywany był „czerwonym diabłem”. W istocie jest to pies bardzo charakterny, energiczny i odważny. Dobrze prowadzony, nie powinien sprawiać jednak dużych problemów. Opiekun powinien być świadomy jego potrzeb i umiejętnie je zaspokajać. Pozostawiony sam sobie może stać się nadmiernie zaczepny, a nawet agresywny. Raczej nie jest to rasa polecana niedoświadczonym przewodnikom. Sprawdź, czy sprostasz jego potrzebom. Podstawowe informacje Wyglądwzrost psa – 46-52 cm, waga psa – 11-17 kgwzrost suczki – 45-48 cm, waga suczki – 12-20 kgUmaszczenierudopszeniczne, pszeniczne, rudeCharakterotwarte na ludzi, sympatyczne, relatywnie łagodneDługość życia13-15 lat Terier irlandzki to pies średniej wielkości, którego wysokość w kłębie wynosi około 46 centymetrów. Wzorzec zakłada jednakową miarę dla obydwu płci. Praktyka jednak pokazuje, że psy mieszczą się zazwyczaj w wymiarach 46-52 centymetrów, a suczki 45-48 centymetrów. Podana we wzorcu waga również nie zawsze odzwierciedla rzeczywistość. Według niej psy powinny ważyć 12,2 kilograma, a suki 11,4 kilograma. Zazwyczaj zwierzęta te bywają dużo cięższe. Suki dochodzą nawet do 17 kilogramów, a psy mogą ważyć od 13 do nawet 20. Wzrok przyciąga charakterystyczna głowa teriera irlandzkiego. Jest długa i wąska, a linie czaszki i kufy przebiegają równolegle. Uszy są nieduże, trójkątne i złamane powyżej głowy. Sylwetka psa jest zwarta i wpisana w prostokąt. Umaszczenie i okrywa teriera irlandzkiego Szata teriera irlandzkiego jest dwuwarstwowa. Pod szorstkim włosem okrywowym znajduje się gęsty podszerstek. Sierść dobrze przylega do ciała, a włos jest nieco dłuższy na łapach i kufie. Dopuszczalne umaszczenia to: rudopszeniczne;pszeniczne;ruda. Wzorzec dopuszcza białą plamkę na piersi, jednak nie powinna ona być duża. Charakter teriera irlandzkiego Terier irlandzki w swojej ojczyźnie był bardzo dobrze znany. Nie zawsze jednak wiązało się to z dobrą opinią, o czym świadczy ludowe określenie „rudy diabeł”. Na szczęście współczesne psy tej rasy nie mają wiele wspólnego z przodkami. Lata wysiłków hodowlanych doprowadziły do tego, że teriery irlandzkie są psami otwartymi na ludzi, sympatycznymi i relatywnie łagodnymi. Osobowość i aktywność teriera irlandzkiego Zanim zdecydujesz się na zakup tego psa, pamiętaj, że ciągle masz do czynienia z terierem. Chociaż irlandczyk jest miły w obejściu i ma dosyć dużą cierpliwość do dzieci, nadal drzemie w nim istota żywiołowa i pełna indywidualizmu. Opinie o terierze irlandzkim wyraźnie wskazują, że jest to bystry pies, który kocha ruch. Ma doskonałą kondycję i jest świetnym sportowcem. Nie można go pozbawić aktywności, ponieważ bardzo szybko zamieni się to we frustrację, która poskutkuje przekopanym ogródkiem i zniszczonymi meblami. Terier irlandzki – szkolenie Terier irlandzki jest psem inteligentnym i bardzo wszechstronnym. Równie chętnie wybierany jest zarówno przez myśliwych, jak i przez fanów psich sportów. W przypadku tych ostatnich doskonale poradzi sobie zarówno we frisbee, jak i agility, obedience czy tańcu z psem. Pomimo dużej inteligencji pies tej rasy może nie być szczególnie łatwym obiektem szkolenia. Tak jak każdy terier, szybko się nudzi i ma naturę indywidualisty. Przy odrobinie cierpliwości, konsekwencji i przy pomocy metod pozytywnych z pewnością trening posłuszeństwa da dobre wyniki. Terier irlandzki – stosunek do innych zwierząt Terier irlandzki bywa zaczepny w stosunku do innych psów. Warto mieć tego świadomość i już od szczeniaka pracować nad normalizowaniem kontaktów z innymi przedstawicielami tego samego gatunku. W tej kwestii kluczowy jest okres socjalizacji, który u każdego szczeniaka, niezależnie od rasy, rozgrywa się między trzecim a dwunastym tygodniem życia. Wówczas trzeba aranżować spotkania teriera z innymi psami; godne polecenia są także zajęcia w psim przedszkolu. Skłonności do zaczepiania innych psów można przepracować. Nie da się jednak ukryć, że terier irlandzki nie daje sobie w kaszę dmuchać. Nie odpuści żadnej zaczepki ze strony innego psa, a sprowokowany – będzie walczył do upadłego. Odwagą i walecznością nie ustępuje bowiem największym rasom psów obronnych. Terier irlandzki – zdrowie Teriery irlandzkie to bardzo odporne i zdrowe zwierzęta. Ich hodowcy z dumą podkreślają, że niemal wszystkie choroby genetyczne udało się z tej rasy wyeliminować. Jeszcze kilka dekad temu teriery te cierpiały na rogowacenie opuszek palców i kamicę moczową. Obecnie problemy z opuszkami prawie nie występują, a prowadząca do kamicy cystynuria zdarza się niezwykle rzadko. Oczywiście mowa tu terierach irlandzkich pochodzących z dobrych hodowli, zarejestrowanych w ZKwP. W przypadku psa kupionego z niepewnego źródła nie mamy żadnego wpływu na to, jakie będzie jego zdrowie oraz, w jakich warunkach żyli jego rodzice. Terier irlandzki – pielęgnacja Pielęgnacja przedstawicieli rasy teriera irlandzkiego zazwyczaj nie przysparza żadnych kłopotów. Psy te nie linieją, co jest szczególnie wygodne dla osób nielubiących sierści leżącej w każdej części domu. Warto jednak pamiętać, że martwa sierść nie wypada, więc blokuje zdrowy wzrost nowej. Właśnie dlatego mniej więcej co trzy-cztery miesiące należy psa wytrymować. Można zrobić to samodzielnie lub skorzystać z pomocy profesjonalnego groomera. Raz w tygodniu warto także wyczesać psa. Poprawia to ukrwienie skóry i wpływa pozytywnie na wygląd szaty. Jeżeli regularnie poddasz swojego irlandczyka trymowaniu, praktycznie nie będzie mowy o linieniu. Terier irlandzki – hodowla Terier irlandzki nie należy do szczególnie popularnych w naszym kraju ras. Wprawdzie pod patronatem Związku Kynologicznego w Polsce działa kilka hodowli, jednak bardzo często na szczeniaki trzeba trochę poczekać. Pamiętaj, aby korzystać wyłącznie z usług hodowli, które działają pod patronatem ZKwP i wystawiają rodowody FCI. W ten sposób uzyskujesz szczeniaka, który jest zgodny ze wzorcem rasy zarówno pod kątem wyglądu, jak i charakteru. Rodowodowe teriery irlandzkie uchodzą za jedne z najbardziej zdrowych ras. W przypadku psa z pseudohodowli nie jest to jednak wcale takie oczywiste. Terier irlandzki – cena Jeśli interesuje cię zakup szczeniaka teriera irlandzkiego, cena wynosi aktualnie około 3,5 tysiąca złotych. Pamiętaj jednak, że jest to jedynie mocno uśredniona, orientacyjna kwota, która w praktyce może odbiegać od tej, jaką poda ci hodowca. Wiele zależy bowiem od czynników takich, jak przodkowie szczeniaka, renoma hodowli czy zgodność ze wzorcem rasy. Kwestie finansowe zawsze ustalaj bezpośrednio z hodowcą. Terier irlandzki – historia rasy Teriery irlandzkie pochodzą z hrabstwa Cork w Irlandii, które znajduje się na południu wyspy, tuż przy Morzu Celtyckim. Jest to jedna z najstarszych lokalnych ras. Historycy kynologii uważają, że to właśnie od niego pochodził nieistniejący już terier staroangielski, a także równoległe rasy, takie jak terier walijski czy tan terrier. Oficjalne wiadomości o rasie terierów irlandzkich pochodzą jednak dopiero w XIX wieku. Pierwsza wystawa, na jakiej pokazano tę rasę, odbyła się w Dublinie w 1875 roku. Wówczas jeszcze osobniki były bardzo niewyrównane. Dominowały różne owłosienia i maści. Ostatecznie postawiono na kolor rudy, który był bardzo bliski Irlandczykom. Rozwój rasy teriera irlandzkiego Klub zrzeszający miłośników rasy powstał w 1879 roku. Dokładnie rok później ukończono prace nad pierwszym wzorcem. Co ciekawe, wzorzec, który obecnie obowiązuje w FCI, jest niemal niezmienioną kopią dziewiętnastowiecznego standardu. Opinie o terierze irlandzkim potwierdzają, że pies ten dosyć znacząco różni się od innych terierów, szczególnie tych angielskich. Jest to konsekwencja pewnych historycznych zaszłości między Irlandczykami a Anglikami. Hodowcy z Zielonej Wyspy dążyli do tego, aby ich narodowy terier był inny, a nawet lepszy od psów z Brytanii. Uzyskano doskonałego i wszechstronnego psa użytkowego, który na dodatek zachwycał piękną i elegancką sylwetką. Szczyt popularności teriera irlandzkiego przypada na przełom wieków XIX i XX. Wówczas hodowli było najwięcej, a za pochodzące z nich psy trzeba było zapłacić duże kwoty. Popularność ta z czasem wyhamowała, a w hodowlach rozpoczęły się różnego rodzaju eksperymenty. Dążono między innymi do tego, aby terierowi przypisać jak najwięcej cech wilczarza irlandzkiego. Tych prób z czasem zaniechano, jednak psy te nigdy już nie odzyskały swojej dawnej popularności. Terier irlandzki współcześnie Obecnie zainteresowanie tymi psami na całym świecie utrzymuje się na równym poziomie. Teriery irlandzkie mają swoich miłośników, jednak rasa uchodzi za dosyć rzadką. Być może dlatego spokojne i nierozchwiane nadmierną popularnością prace hodowlane pozwoliły na stworzenie psa niezwykle odpornego, zdrowego i długowiecznego. Także charakter terierów irlandzkich jest wyjątkowo przystępny jak na tę grupę psów. W Polsce terier irlandzki pojawił się w dwudziestoleciu międzywojennym. Był i pozostaje do dzisiaj rasą rzadką, zarezerwowaną raczej dla pasjonatów. Terier irlandzki – dla kogo? Kto będzie odpowiednim opiekunem dla teriera irlandzkiego? Przede wszystkim osoba, która rozumie konieczność szkolenia i pracy z psami tej grupy. Irlandczyk jest wprawdzie stosunkowo łagodny i sympatyczny, jednak nadal pozostaje walecznym uparciuchem. Nie wolno zaniechać szkolenia z posłuszeństwa ani socjalizacji, szczególnie tej z innymi psami. Terier irlandzki jako pies pracujący Terier irlandzki dobrze odnajdzie się w domu miłośnika psich sportów. To bardzo wszechstronny zwierzak, który dobrze poradzi sobie w różnych dyscyplinach. Sport będzie zresztą doskonałym sposobem na zagospodarowanie jego nieskończonych pokładów energii. Sprawdzi się lepiej dla aktywnej rodziny niż dla miłośników leżenia na kanapie przed telewizorem. Doskonale poradzi sobie też jako stróż. Zostawianie teriera samego na wiele godzin w ogródku nie jest jednak dobrym pomysłem. Pozbawiony nowych bodźców z nudów zapewne przekopie ci wszystkie rabatki. Traktowanie go jako psa stróżującego ma więc sens, jednak tylko wtedy, kiedy zapewnimy terierowi irlandzkiemu dużo aktywnej zabawy i spacerów. Terier irlandzki jako pies rodzinny Terier irlandzki dobrze sprawdzi się jako pies rodzinny. W przeciwieństwie do foksterierów czy wielu innych psów z tej grupy, ma dużo cierpliwości do dzieci i zazwyczaj bardzo dobrze się z nimi dogaduje. Przywiązuje się do rodziny i jest dla niej bardzo wiernym i empatycznym towarzyszem. Pies tej rasy świetnie czuje się w na otwartych przestrzeniach, jednak warto pamiętać, że ma bardzo silnie rozwinięty instynkt łowiecki. Jeżeli pies jeszcze na sto procent nie opanował przywołania, na spacery powinien wychodzić na bardzo długiej lince. Terier irlandzki – ciekawostki Terier irlandzki stał się bohaterem jednej z książek Jacka Londona – „Jerry z Wysp”. Rudy kolor sierści został szybko zaakceptowany ze względu na to, że Irlandczycy również często bywali rudzi. Terier irlandzki był pierwszą rasą, u której zakazano przycinania uszu. Terier irlandzki to sympatyczny i żywiołowy pies, w którym drzemie jednak wybuchowy temperament. Być może współczesne psy tej rasy nie zasłużyły na miano rudych diabłów, jednak ich mocny charakter wymaga szkolenia i dobrej socjalizacji. Jeżeli je otrzymają, będą doskonałymi psami dla aktywnej rodziny. Popularne imiona dla psa rasy terier irlandzki Popularne imiona dla psa rasy terier irlandzki to: Luna;Lola;Maks;Bruno;Nela.

Rasy psów po angielsku to dog breeds. Na świecie istnieje tak wiele ras psów, bo pies to najlepszy przyjaciel człowieka (man’s best friend).breed – rasaa mixed breed dog – pies rasy mieszaneja pure-breed dog – pies rasowyNajpopularniejsze rasy psów po angielskuWiększość ras psów ma taką samą nazwę po polsku i po angielsku. Oto kilka ras które różnią się nazewnictwem w języku polskim i Afghan Hound – chart afgańskian American Bulldog – buldog amerykańskia Bolognese – bolończyka Collie – owczarek szkocki długowłosya Boxer – boksera Bull Terrier – bulteriera Bulldog – buldoga Chinese Crested Dog – grzywacz chińskia Dachshund – jamnika Dalmatian – dalmatyńczykan English Setter – seter angielskia French Bulldog – buldog francuskia Fox Terrier – foksteriera German Shepherd – owczarek niemieckia Giant Schnauzer – sznaucer olbrzyma Great Dane – dog niemieckia Havanese – hawańczykan Icelandic Sheepdog – islandzki szpic pasterskian Irish Setter – seter irlandzkian Irish Terrier – terier irlandzkia Keeshond – szpic wilczya Lowchen – lwi pieseka Maltese – maltańczyka Mastiff – mastifa Miniature Pinscher – pinczer miniaturowya Mongrel – kundela Mutt – kundela Newfoundland – Nowofundlandan Old English Sheepdog – owczarek staroangielskia Miniature Pinscher – pinczer miniaturowya Miniature Schnauzer – sznaucer miniaturowyRasy psów po angielsku: komendyOto podstawowe komendy (commads) potrzebne do tresury dog! – Zły pies! (skarcenie)Bark! – Daj głos!Bite! – Bierz go!Come! – Chodź!Come! – Do mnie!Crawl! – Czołgaj się!Down! – Leżeć!Down! – Waruj!Fetch! – Aport!Go out! – Naprzód!Good dog! – Dobry pies!Guard! – Pilnuj!Heel! – Do nogi!Here! – Do mnie!Jump! – Przeszkoda!Jump! – Skacz!Leave it! – Zostaw!Lie down! – Waruj!Rollover! – Turlaj się!Search! – Szukaj!Seek! – Szukaj!Shake! – Łapa!Sit! – Siad!Stay! – Stój!Stay! – Zostań!Track! – Wąchaj!a Pekingese – pekińczyka Pharaoh Hound – pies faraonaa Pocket Beagle – pocket beagle, beagle kieszonkowya Polish Lowland Sheepdog – polski owczarek nizinnya Pomeranian – szpic miniaturowya Pomsky – pomsky, pomskia Poodle – pudela Portuguese Water Dog – portugalski pies dowodnya Pug – mopsa Pyrenean Shepherd – owczarek pirenejskia Saluki – chart perskia Samoyed – samojeda Schnoodle – sznauceropudel, pudlosznaucera Scottish Deerhound – szkocki deerhounda Scottish Terrier – terier szkockia Shetland Sheepdog – owczarek szetlandzkia Siberian Husky – husky syberyjskia Sloughi – chart arabskia Soft Coated Wheaten Terrier – irlandzki terrier pszenicznya St Bernard dog – bernardyna Stabyhoun – wyżeł fryzyjskia Standard Schnauzer – sznaucer średnia Swedish Vallhund – szwedzki Vallhunda Tibetan Mastiff – mastif tybetańskia Tibetan Spaniel – spaniel tybetańskia Tibetan Terrier – terier tybetańskia Toy Fox Terrier – amerykański toy teriera Vizsla – wyżeł węgierski krótkowłosya Weimaraner – wyżeł weimarskia Welsh Springer Spaniel – springer spaniel walijskia Welsh Terrier – terrier walijskia Wirehaired Pointing Griffon – Gryfon Korthalsaa Xoloitzcuintli (Xolo) – nagi pies meksykańskiBardziej lubisz koty? Wejdź na artykuł opis kota po psów po angielskuOto angielskie nazwy ras psów, które nie mają polskich Airedale Terrier – airedale terrieran Alaskan Malamute – alaskan malamutea Basset Hound – basset hounda Beagle – beaglea Bearded Collie – bearded colliea Bichon Frise – bichon frisea Bloodhound – bloodhounda Border Collie – border colliea Boston Terrier – Boston terriera Bullmastiff – bullmastiffa Chihuahua – chihuahuaa Chinook – chinooka Chow Chow – chow chowa Cocker Spaniel – cocker spaniela Doberman – dobermana Golden Retriever – golden retrievera Greyhound – greyhounda Harrier – harriera Jack Russell Terrier – Jack Russell terriera Komondor – komondora Kuvasz – kuvasza Labradoodle – labradoodlea Labrador Retriever – labrador retrievera Lakeland Terrier – lakeland terriera Leonberger – leonbergera Lagotto Romagnolo – lagotto romagnoloa Lhasa Apso – lhasa apsoa Maltipoo – maltipooa Manchester Terrier – manchester terriera Mudi – mudia Norfolk Terrier – norfolk terriera Norwich Terrier – norwich terrieran Otterhound – otterhounda Papillon – papillona Peekapoo – peekapooa Plott Hound – plott hounda Pembroke Welsh Corgi – welsh corgi pembrokea Pointer – pointera Pomeranian – pomeraniana Puggle – pugglea Puli – pulia Rat Terrier – rat terriera Redbone Coonhound – redbone coonhounda Rhodesian Ridgeback – Rhodesian ridgebacka Rottweiler – rottweilera Schipperke – schipperkea Sealyham Terrier – sealyham terriera Shiba Inu – shiba inua Shih Tzu – shih tzua Silken Windhound – Silken Windhounda Silky Terrier – silky terriera Skye Terrier – skye terriera Staffordshire Bull Terrier – staffordshire bull terriera Sussex Spaniel – sussex spaniela Treeing Tennessee Brindle – Treeing Tennessee Brindlea Treeting Walker Coonhound – treeting walker coonhounda West Highland White Terrier – West Highland white terriera Whippet – whippeta Yorkipoo – yorkipooa Yorkshire Terrier – Yorkshire terrierOpieka nad psem po angielskuNiektóre rasy psów są bardziej agresywne od innych, ale każdy pies powinien posiadać smycz (leash) oraz kaganiec (muzzle). Szczeniaki (puppies) warto zaopatrzyć w szelki (harness) zamiast tradycyjnej obroży (collar). W czasie tresury dobrze mieć w kieszeni przygotowane psie smakołyki (dog treats).a bowl – miskaa chew toy – zabawka do gryzieniaa collar – obrożaa dog bed – łóżko dla psadog treats – psie smakołykia harness – uprząż, szelkia lead (BrE) – smycza leash (AmE) – smycza muzzle – kaganiecpoop bags – torebki na odchodyto bathe a dog – wykąpać psato clean up after the dog – posprzątać po psieto feed the dog – karmić psato let a dog off the lead (BrE) – spuścić psa ze smyczyto let a dog off the leash (AmE) – spuścić psa ze smyczyto muzzle a dog – nałożyć psu kaganiecto put a dog on a lead (BrE) – założyć psu smyczto put a dog on a leash (AmE) – założyć psu smyczto take a dog to the groomer – zabrać psa do fryzjera zwierzęcegoto train your dog to run an obstacle course – trenować psa na torze przeszkódto walk the dog – wyprowadzać psa na spacerWięcej o psach można znaleźć w artykule opis psa po angielsku.

Rasy Psów a » AUSTRALIAN CATTLE DOG » AMERICAN STAFFORDSHIRE TERIER » AKITA INU - pies niebywałego hartu i szlachetności » akita amerykańska» alaskan malamute» alpejski gończy krótkonożny» appenzeler sennenhund» airedale terrier» australian silky terrier b » BOUVIER DES FLANDRES - Diabeł z Flandrii» BERNARDYN - Psy z Przełęczy Świętego Bernarda » BOKSER - pies lekkoatleta.» BULDOG ANGIELSKI» BULTERIER - gladiator z nad Tamizy» BULTERIER MINIATUROWY» BEAUCERON - "Czerwona pończocha"» BRIAD- Owczarek francuski z Brie. » BEARDED COLLIE» BEAGLE – mały gończy z charakterem » BULLMASTIFF» boston terrier » barbet» border collie» bergamasco» bolończyk» berneński pies pasterski» biały owczarek szwajcarski» buldog francuski » border terrier» basset hound c » CAVALIER KING CHARLES SPANIEL - „Ulubieniec królewskiego dworu”» CANE CORSO ITALIANO» CHART POLSKI» CHIŃSKI GRZYWACZ» CHART ROSYJSKI BORZOJ» COTON DE TULEAR - Królewski Pies z Madagaskaru » chihuahua » chihuahua krótkowłosy» charcik włoski» chart afgański» chart hiszpański» chart perski saluki» czuwacz słowacki» czarny terier » căo da serra da estrela» căo de castro laboreiro» cairn terrier» chow-chow» czeski fousek» cocker spaniel angielski » cocker spaniel amerykański d » DUŻY SZWAJCARSKI PIES PASTERSKI» DOGUE DE BORDEAUX - siła i poczciwość » DOBERMAN - czyli psi Rolls Royce» DOG ARGENTYŃSKI» DOG KANARYJSKI» DOG NIEMIECKI - książe psów» DOG Z MAJORKI» DALMATYŃCZYK - lampart z Bałkanów e » entlebucher» eurasier f » FILA BRASILERIO - postrach niewolników» FOKSTERIER SZORSTKOWŁOSY» FLAT COATED RETRIEVER» foksterier krótkowłosy g » GOŃCZY POLSKI» GOŃCZY SCHILLERA» golden retriever» gryfonik brukselski» gończy słowacki h » HOVAWART» hokkaido» hawańczyk i » IRISH SOFT COATED WHEATEN TERRIER j » JAMNIK - wielka osobowośc w niewielkim ciele» JACK RUSSELL TERRIER» japan chin k » KELPI – siła spojrzenia i głosu.» kraski ovcar» king charles spaniel l » LEONBERGER- pies z Lwiej góry» LABRADOR RETRIEVER» landseer» lhasa apso m » MASTIF NEAPOLITAŃSKI» MASTIF HISZPAŃSKI» MASTIF ANGIELSKI Zalety, wady i typowe dolegliwości rasy » MALTAŃCZYK» mastif tybetański » mastif pirenejski» mały munsterlander» mops n » NOWOFUNDLAND » NOVA SCOTIA DUCK TOLLING RETRIEVER » norwich terrier» niemiecki terier myśliwski o » OWCZAREK NIEMIECKI» OWCZAREK SZKOCKI DŁUGOWŁOSY » OWCZAREK KAUKASKI » OGAR POLSKI » OWCZAREK PODHALAŃSKI» OWCZAREK SZKOCKI DŁUGOWLOSY» OWCZAREK BELGIJSKI» owczarek francuski beauceron» owczarek francuski briard» owczarek staroangielski bobtail» owczarek szetlandzki » owczarek szkocki collie » owczarek południoworosyjski - jużak» owczarek środkowoazjatycki» owczarek australijski p » POLSKI OWCZAREK NIZINNY» PUDEL» pinczer miniaturowy» pinczer średni» pirenejski pies górski» parson russell terrier» petit basset griffon vendeen» posokowiec bawarski » posokowiec hanowerski » pointer» płochacz niemiecki» papillon» pekińczyk r » ROTTWEILER» rhodesian ridgeback s » SZNAUCER - BRODACZ MONACHIJSKI» SHIH» SIBERIAN HUSKY» SHIKOKU» shar pei » sznaucer średni» sarplaninac» shiba» samoyed» szpic mały» szpic miniaturowy » szpic wilczy» seter angielski» seter irlandzki » seter szkocki gordon» spaniel tybetański» skye terrier t » terier australijski» terier irlandzki» terier szkocki» terier walijski» tosa » terier tybetański w » WILCZARZ IRLANDZKI - pies intelektualista» WHIPPET» welsh corgi cardigan» welsh corgi Pembroke» west highland white terrier » wyżeł niemiecki krótkowłosy» wyżeł niemiecki szorstkowłosy» wyżeł weimarski » wyżeł weimarski krótkowłosy» wyżeł węgierski krótkowłosy y » yorkshire terrier

Pochodzenie Do grupy długowłosych wyżłów angielskich należy zaliczyć trzy rodzaje seterów: angielski, irlandzki i szkocki, zwany również gordon seterem. Ich wspólna nazwa pochodzi od angielskiego „to set” posadzić, położyć, obniżyć. Wiąże się to z bardzo charakterystycznym zachowaniem tych psów w czasie polowania, kiedy to po zlokalizowaniu zwierzyny pies przysiada oczekując na przybycie myśliwego. Na temat ich przodków wiadomo niewiele. Można jednak przypuszczać, że były to niewielkiego wzrostu wystawiające psy myśliwskie o długich, zwisających uszach, zwane setting spanielami. Ich wadą była powolność i niski wzrost. Domieszka krwi charta, foxhounda, pointera, pudla, bloodhounda, nowofundlanda i collie doprowadziła do powstania psa większego, szybszego, bardzo zbliżonego do dzisiejszego setera. W zależności od upodobania hodowano różne odmiany seterów, różniące się głównie umaszczeniem. Na pierwsze angielskiej wystawie psów w 1859 roku była tylko jedna klasa seterów. Już rok później, w Birmingham utworzono osobny ring dla seterów irlandzkich, a dwa lata później setery oceniano już na trzech osobnych ringach. W Wielkiej Brytanii wyodrębniły się trzy ośrodki hodowlane: w Walii, Irlandii i Szkocji, z których pochodzą odpowiednio: seter angielski, irlandzki i szkocki. *** Przypuszczać można, że seter irlandzki swoją piękną mahoniową sierść odziedziczył po czekoladowej maści hiszpańskim setting spanielu. Na przełomie XVIII i XIX wieku hodowano zarówno setery o umaszczeniu jednolitym, mahoniowym w różnych odcieniach, jak i setery, które na mahoniowej sierści miały białe znaczenia na głowie, piersi i palcach. Niezależnie od tego pojawiały się również setery o umaszczeniu łaciatym, które na białej sierści miały wyraźne, duże łaty w różnych odcieniach mahoniu. Przez cały XIX wiek zdecydowanie rosła popularność seterów o jednolitym umaszczeniu, do tego stopnia, że w opracowanym w 1885 roku wzorcu setera irlandzkiego dopuszczono tylko umaszczenie jednolite, mahoniowe, z ewentualnymi białymi znaczeniami. Jeśli chodzi o eksterier, do 1860 roku setery irlandzkie były psami dużymi, masywnymi, o zupełnie innej niż obecnie głowie, z wypukłym czołem i szpiczasta kufą. Skrzyżowanie ich z seterami angielskimi i jak się przypuszcza - chartami, spowodowało, że ich budowa stała się lżejsza a głowa bardziej szlachetna. Setery irlandzkie stały się podobnie jak angielskie psami o bardzo eleganckiej harmonijnej budowie. Złagodniało także ich usposobienie. Wygląd Seter irlandzki jest bardzo harmonijnie zbudowanym i eleganckim psem, najmniejszym i najlżejszym ze wszystkich seterów. Wyglądem bardziej pasuje do wystawowych ringów niż leśnych zarośli, choć on sam zapewne jest odmiennego zdania. Ma wpisujący się w prostokąt tułów, wyraźny kłąb, zwarty, lekko opadający w kierunku ogona grzbiet, bardzo głęboką i umiarkowanie szeroką klatkę piersiową z dobrze wysklepionymi żebrami oraz muskularne lędźwie. Kończyny mocne, ogon mocny u nasady i zwężający się ku końcowi, nisko noszony, osadzony praktycznie na linii grzbietu. Głowa o owalnej czaszce, z wyraźnie zaznaczonym guzem potylicznymi i przełomem czołowo nosowym. Kufa kwadratowa, oczy dość szeroko rozstawione, ciemnoorzechowe o łagodnym spojrzeniu, uszy średniej długości, osadzone nisko i z tyłu, zwisające przy policzkach, na tyle długie, by sięgnąć koniuszka czarnego lub brązowego nosa. Wysokość w kłębie: psy 58-67 cm, suki 55-62 cm. Masa ciała: psy 27-30 kg, suki 25-28 kg. Charakter, usposobienie Seter irlandzki jest przede wszystkim psem myśliwskim, choć dziś już raczej mało kto używa go do polowania. Ma największy ze wszystkich seterów temperament, potrzebuje bardzo dużo ruchu i możliwości wybiegania się na otwartym terenie. Nie należy jednak zapominać, że jest to pies o bardzo silnym instynkcie myśliwskim i jeśli zobaczy jakieś biegnące zwierzę lub ptaka może pozostać głuchy na wołanie właściciela. Jest to pies bardzo inteligentny i szybko się uczy, dlatego powinno się go szkolić jak najwcześniej, nawet od 2-3 miesiąca życia, zanim nie nabierze złych nawyków. Setery irlandzkie potrafią być uparte i niezależne, ich szkolenie może się okazać niełatwe, za to jeśli się raz czegoś nauczy, będzie pamiętał do końca życia. Dojrzewa bardzo późno, bo około trzeciego roku życia. Szata Seter irlandzki ma bardzo efektowną szatę, która zdecydowanie dodaje mu urody i elegancji. Nie bez przyczyny to właśnie on często wygrywa finałowe konkursy na wystawach kynologicznych. Ma długą, jedwabistą, lekko pofalowaną sierść, dłuższą na spodzie klatki piersiowej, kończynach i ogonie, gdzie tworzy bardzo ozdobne frędzle, pięknie eksponowane przez doświadczonych wystawców. Na głowie i przedniej stronie nóg sierść jest krótsza i bardziej delikatna. Na wystawę trzeba ją odpowiednio przygotować. Umaszczenie: soczysto kasztanowy odcień, jednolite, bez czarnego nalotu. Dopuszczalne są jedynie bardzo niewielkie ilości białych włosków na piersiach, przedniej stronie szyi i palcach oraz ewentualnie gwiazdka na czole oraz strzałka na grzbiecie nosa. Sierść setera wymaga regularnej pielęgnacji, zwłaszcza, jeśli pies ma być wystawiany. Powinna być regularnie szczotkowana, żeby była lśniąca i ładnie się układała. Więcej na temat pielęgnacji setera irlandzkiego i przygotowania go do wystaw - kliknij tutaj Zdrowie Seter irlandzki jest psem długowiecznym i zdrowym. Średnio dożywa nawet 12-15 lat. Może mieć jednak skłonność do dysplazji stawów biodrowych, skrętu żołądka, postępującego zaniku siatkówki i schorzeń trzustki. Regularnej kontroli wymaga stan długich, słabo wentylowanych uszu. Do kogo pasuje ten pies ? Seter irlandzki jest doskonałym psem dla ludzi lubiących aktywny tryb życia. Potrzebuje dużo ruchu, uwielbia długie spacery i aportowanie. Jest znakomitym pływakiem, każdy rzucony do wody patyk bezbłędnie odnajdzie i przyniesie swojemu panu. Jeśli będzie miał odpowiednio dużo ruchu, może mieszkać nawet w niewielkim mieszkaniu, jednak najlepiej będzie się czuł poza miastem, w domu z dużym ogrodem, blisko natury. Jest bardzo miłym psem rodzinnym, łagodnym dla dzieci i przyjaznym dla innych zwierząt. Typowy przyjaciel całego świata, z radością powita każdego gościa, dostrzegając w nim przede wszystkim dodatkowe ręce do głaskania. Nie należy więc oczekiwać, że będzie stróżem lub obrońcą, bo to nie leży w jego naturze. Konieczne jest wczesne szkolenie i nauczenie go posłuszeństwa, wszystkie polecenia spokojnie, bez nerwów, muszą być z całą konsekwencją wyegzekwowane. Najważniejsze jest opanowanie jego instynktu myśliwskiego i nauczenie go przychodzenia na każde zawołanie do właściciela. W miejscach o dużym natężeniu ruchu powinien zawsze chodzić na smyczy, ponieważ pogoń za biegnącym po drugiej stronie ulicy kotem może się skończyć tragicznie. Zalety i wady + doskonały pies myśliwski + lojalny i przywiązany do właścicieli + bardzo przyjacielski wobec dzieci + tolerancyjny wobec innych psów + nadaje się do psich sportów + świetny towarzysz dla aktywnego właściciela - wymaga bardzo dużo ruchu - niezależny i dość uparty - nie nadaje się na stróża i obrońcę - wymaga regularnej pielęgnacji - ma skłonność do ucieczek Ciekawostki U większości ras suki są łagodniejsze i bardziej uległe od psów. U seterów odwrotnie, to one są bardziej od samców uparte i bardziej skłonne do dominacji. Wzorzec rasy FCI Wzorzec FCI nr 120 SETER IRLANDZKI (Irish Red Setter) Kraj pochodzenia: Irlandia Data publikacji obowiązującego wzorca: 31. 08. 2001 Użytkowanie: pies myśliwski i rodzinny. Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły. Sekcja 2 - Wyżły brytyjskie. Seter. Próby pracy wymagane. RYS HISTORYCZNY: Seter irlandzki powstał i rozwinął się w Irlandii jako pies myśliwski. Wywodzi się od setera irlandzkiego czerwono-białego oraz psa nieznanej rasy, o jednolicie czerwonym umaszczeniu. Seter irlandzki był wyraźnie wyodrębnionym typem już w wieku XVIII. W roku 1882 powstał Klub Setera Irlandzkiego, zajmujący się promocją rasy. Klub w roku 1886 wydał standard rasy, a następnie organizował field trialsy i wystawy celem jego ustalenia. W 1998 roku klub opublikował Styl Pracy Rasy. Standard wraz ze Stylem Pracy stanowią opis wyglądu zewnętrznego oraz zdolności użytkowych rasy. Z biegiem lat seter irlandzki stał się wytrzymałym, zdrowym i inteligentnym psem o znakomitych walorach użytkowych i wielkiej żywotności. WYGLĄD OGÓLNY: Rasowy, o szlachetnej, sportowej sylwetce i przyjaznym wyrazie. Proporcjonalnie i harmonijnie zbudowany. ZACHOWANIE - TEMPERAMENT: Żywy, inteligentny, energiczny, przywiązany i lojalny. GŁOWA: Długa, sucha i nie za szeroka między uszami. Kufa i czaszka jednakowej długości, o równoległych owalnie sklepiona między uszami, pojemna, z dobrze zaznaczonym guzem potylicznym i wyniesionymi łukami brwiowymi. Stop: Nos: koloru ciemnomahoniowego, ciemnoorzechowego lub czarnego, o szerokich nozdrzach. Kufa: umiarkowanie głęboka, dość tępo zakończona. Od stopu do czubka nosa długa, wargi niezbyt obwisłe. Szczęki: prawie jednakowej długości. Uzębienie: zgryz nożycowy. Oczy: ciemnoorzechowe lub ciemnobrązowe, nie powinny być zbyt duże. Uszy: średniej wielkości, delikatnej budowy, osadzone nisko i daleko ku tyłowi, zwisające wdzięczną fałdą ściśle przy policzkach. SZYJA: Umiarkowanie długa, dobrze umięśniona, ale nie za gruba; łagodnie wygięta, bez śladu obwisłego podgardla. TUŁÓW: Proporcjonalny do wielkości ciała. Klatka piersiowa: głęboka, z przodu raczej wąska. Żebra dobrze wysklepione, zapewniające dużo przestrzeni dla płuc. Lędźwie: muskularne, lekko wysklepione. OGON: Umiarkowanej długości, proporcjonalny do tułowia, osadzony raczej nisko, mocny u nasady i zwężający się ku końcowi. Powinien być noszony na poziomie grzbietu lub nieco poniżej. KOŃCZYNY:Kończyny przednie: Łopatki: długie i ustawione skośnie ku tyłowi, kłąb wyraźny. Łokcie: nisko osadzone, o swobodnych ruchach, nie powinny być wciśnięte, ani odstające. Przedramiona: proste, ścięgniste, o mocnej tylne: tył szeroki i mocny. Kończyny powinny być długie i umięśnione od biodra do stawu skokowego, zaś od stawu skokowego do łapy krótkie i mocne. Stawy kolanowe: dobrze kątowane. Stawy skokowe: ustawione prosto, nie zwrócone na zewnątrz, ani do wewnątrz. Łapy: małe, bardzo zwarte. Palce mocne, dobrze wysklepione, ściśle do siebie przylegające. CHODY: Swobodne, płynne, posuwiste; głowa noszona wysoko. Kończyny przednie o dalekim wykroku, ale prowadzone nisko. Kończyny tylne prowadzone płynnie, z dużą siłą odbicia. Niedopuszczalne krzyżowanie i przeplatanie kończyn. OKRYWA WŁOSOWA: Włos: na głowie, przedniej stronie kończyn i na końcach uszu krótki i delikatny. Na pozostałych częściach ciała umiarkowanej długości, przylegający i możliwie niekędzierzawy, ani falisty. Frędzle na górnej części uszu długie i jedwabiste; na tylnej stronie nóg długie i delikatne. Obfite owłosienie na brzuchu tworzy frędzle rozciągające się na przedpiersie i szyję. Łapy dobrze owłosione między palcami. Ogon ozdobiony piórem z dość długiego włosa, skracającego się stopniowo ku końcowi. Pióro i frędzle powinny być proste i przylegające. Umaszczenie: soczystokasztanowe, bez śladu czerni. Białe znaczenia na piersi, gardle i palcach, jak również mała gwiazdka na czole lub wąska strzałka na kufie lub czole nie powodują dyskwalifikacji. WZROST: Wysokość w kłębie: psy: 58 - 67 cm suki: 55 - 62 cm WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny. UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym. Źródło:

Najlepsza odpowiedź blocked odpowiedział(a) o 15:03: Pies Faraona .Cirneco Dell'Etna .Śpiewający Pies z Nowej Gwinei .Pies z Kanaanu .Basenji .Nagi Pies Peruwiański .Nagi pies meksykański .Podengo z Ibizy .Podenco portugalski mały .Podenco portugalski średni .Cocker spaniel amerykański .Cocker spaniel amerykański .Irlandzki spaniel wodny .Węgierski puli .Pudel duży .Pudel średni .Pudel miniaturowy .Pudel toy .Wyżeł węgierski krótkowłosy .Wyżeł węgierski szorstkowłosy .Wyżeł niemiecki krótkowłosy .Wyżeł niemiecki długowłosy .Jamnik .Doberman .Dog argentyński .Dog de bordeaux .Dog niemiecki .Dog kararyjski .Dog z Majorki .Rottweiler .Shar pei .Tosa inu .Mastif tybetański .Mastif hiszpański .Mastif angielski .Mastif neapolitański .Bokser .Bernardyn .Owczarek niemiecki .Owczarek portugalski .Owczarek belgijski malinois .Owczarek belgijski groenendael .Owczarek belgijski tervueren .Owczarek szkocki collie długowłosy .Owczarek szkocki collie krótkowłosy .Border collie .Owczarek australijski .Kelpie australijski .Labrador retriever .Golden retriever .Retriever kędzierzawy .Retriever z Nowej Szkocji .Retriever z zatoki chasepeake .Retriever prostowłosy .Landseer .Leonberger .Nowofundland .Hovawart .Pirenejski pies górski .Mastif pirenejski .Owczarek pirenejski .Cane corso .Owczarek środkowoazjatycki .Owczarek kaukaski .Polski owczarek nizinny .Owczarek francuski briard .Owczarek francuski beauceron .Owczarek południoworosyjski .West highland white terier .Cairn terier .Norwich terier .Norfolk terier .American staffordshire terier .American pitbull terier .Staffordshire bulterier .Bulterier .Bulterier miniaturowy .Terier walijski .Airedale terier .Kerry blue terier .Dandie dinmont terier .Dalmatyńczyk .Buldog amerykański .Buldog francuski . Buldog angielski . Owczarek staroangielski . i wiele więcej . Odpowiedzi ガゼット odpowiedział(a) o 11:14 YorkChihuahuaOwczarek niemieckikundelpudelekjamnikamstaffpidbullmieszaniecI to chyba wszystkie, które kojarzę. AdeLide odpowiedział(a) o 11:14 Ja znam aż 2 więc nie będe sie popisywać moją bardzo rozległą wiedzą :D PittbullOwczarek niemieckiOwczarek szetlandzkiOwczarek CollieOwczarek Staropolski-\\- nizinny-\\- francuski briard-\\- collieJamnikPudelJack russell terrierParson russell terrierDalmatyńczykDog niemieckiMastif angielskiMopsBuldog francuskiShih tzuYorkshire terrierNova scotia duck tolling retriever Golden retrieverLabrador retrieverOwczarek kaukaski -\\- podhalańskiMoskiewski stróżującySamojedSzpic niemieckiAkita inuBokserMaltańczykBolończykCocker spaniel angielski/amerykańskiSpringer spanieljeejku, dużo znam nie dam rady wszystkich napisac ;d Beardedo odpowiedział(a) o 11:27 Airedale terrierwest highland white terrieryorkshire terrierboston terrieramstaffpitbullbulterrierclumber spanielcocker spaniel angielskicocker spaniel amerykanskibuldog francuskibuldog angielskibuldog amerykanskimopschichuachamaltanczykbolonczykcoton de tulearkundelekterier walijskiterier irlandzkiseter angielskiseter irlandzkichart afganskichart rosyjski borzojchart angielskigolden retireverlabrador retrieverretriever szkockiowczarek niemieckiowczarek belgisjkiowczarkej francuski (briard)owczarek francuski (beuarceon)bernenski pies pasterkiowczarek podhalanskikuvaszkarelski pies na niedzwiedzieaustralian silky terrierakita inuakita amerykanskaposokowiec bawarskiwyzel wegierskiwyzel weimarskiwyzel niemieckiitp... JamnikBichon Frise AmstaffDobermanYorkShih TzuChihuahuaBernardynOwczrek Niemiecki Owczarek Szetlandzki Owczarek Kaukaski Owczarek Szkocki Beagle Owczarek AustralijskiWest Highland White terrier Dalmantynczyk BernardynSiberian HuskyAlaskan Malamute Jack Russel Terrier Pinczer Miniaturowy (ratlerek :) ) Pekińczyk Rottweiler Cocker Spaniel AngielskiCocker spaniel AmerykańskiPitbullLabladorGolden Retriver AkitaPudel Maltańczyk BuldogDog NiemieckiDog Argentyński MopsBorder Collie Basenji Wiem więcej, ale w danej chwili pamiętam tylko te :) YorkChihuahuaOwczarek niemieckikundelpudelekjamnikamstaffpidbullmieszaniec West highland white terriershis tzudalmatynczyklhasa apsochow chowmaltanczykgolden retrieverlabradorpinczerwyzelspaniel angielskicocker spanielkavalier king charles spanielamstafalpejski gończy krótkonożny cairn terrier cane corsowilczurwulczur saarlosawyzel burbonskiwilczarz irlandzkiwhippetmastifmastif hiszpanskibernadynbolonczykborder colliebokserbassetterrier irlandzkifoksterierterrier szkockiwyzel dunskiyorkshire terrierszpic malyczilala (ni umiem tego napisac :D)pudelpudel duzypudel miniaturowypitbullakitabeaglebillybuldog francuskibuldog amerykanskibuldog angielskichart perskicocker spaniel angielskicocker spaniel amerykanskidobermantoy terrierbasenjbeagle-harrierbernadyn krotkowlosybrabantyczykchart polskiczeski pies gorskidunkerfoksterier krotkowlosygonczy hamilotnagrahundhawanczykirlandzki spaniel dowodnyjamnikjamnik dlugowlosy kroliczyjamnik szorstkowlosy serce573 odpowiedział(a) o 13:36 mastif tybetański,neapolitański,angielskipies gotów,szwedzki pies na łosie,husky,malamut,pudelszpic lapoński, labrador,bokser,berneński pies pasterskiyork,tosa inu, golden,akita inu, Hovawart,owczarwek niemiecki karabasz,shih tzu, leobergner, American Pit Bull TerrierRumuński pies pasterski z Karpat,łajka,lapoński pies pasterskiCanary Dog, sznaucer olbrzym, Norweski pies na maskonuryszpic z norbotten,komondor, buldog angielski blocked odpowiedział(a) o 18:53 -american staffordshire terrier-alaskan malamute-alaskan klee kai-american eskimo-australian cattle dog-aidi-beagle-boston terrier-bernardyn-bernański pies pasterski-basset hound-basenji-basset gaskoński-beagle harrier-beauceron-bokser-border collie-bulterrier-bulmastiff-buldog francuskiZnam dużo,dużo więcej ale wymienianie zajęło by mi jakieś 2 godziny a więc tylko połowa. WixXia odpowiedział(a) o 13:47 Boxer niemieckiBoxer amerykańskiowczarek niemiecki krótkowłosyowczarek niemiecki długowłosydoberman pinsher średnipinsher miniaturowyowczarek środkowoazjatyckiowczarek podhalski ogar polskiakita inuakita amerykańskaamerican bullypitbullamsraffstaffordpies z majorkirottweilerchow chow hart polski dalmatyńczykJamnik krótkowłosy Jamnik długowłosyjamnik szorstkowłosyhusky dingobernardyn krótko włosybernardyn długo włosybasset houndGolden retrieverdog niemieckiowczarek szkocki długowłosyowczarek niemiecki krótko włosybuldog angielskibuldog amerykańskibulgorzek francuskifield spanielhusky syberyjskibobtail owczarek staroangielskiowczarek angielskibeagleangielski cocker spanielpekińczykspringer spaniel angielskichart angielski greyhoundsznaucer średnisznaucer miniaturowysznaucer olbrzymipudel średnipudel dużypudel miniaturowypudel toycziłała (napisałam po polsku)yorkshit su dog argentyńskitosa inu pies kanaryjski abkash doganatolian karabkashowczarek kaukaskimoskiewski stróżującybasenjialaskan malamut husky syberyjski kle kai owczarek belgijkiowczarek belgijski malinosTervuerenGroenendaelowczarek australijski (typ amerykański)owczarek holenderskiowczarek szkocki biały bordel colie LaekenoisAustralian Cattle Dogdog niemieckilabrador i dużo więcej (na pw) Uważasz, że ktoś się myli? lub

Ładowanie modeluRasy są wymienione w języku rasę swojego psa za pomocą sztucznej inteligencjiPsy są urocze, wiele osób chce jednego, a ponieważ tu jesteś, prawdopodobnie też chcesz. Idziesz do psa, aby uratować psie życie lub do sklepu zoologicznego, aby kupić psa. Prawdopodobnie znasz rasę, którą chcesz, ale możesz nie znać rasy psa, na który patrzysz. Oto prosta aplikacja, która za pomocą kilku kliknięć może zidentyfikować rasę sztuczna inteligencja przewiduje twojego psaModel uczenia maszynowego, który jest używany do przewidywania twojego psa, to model MobileNetV2, który wykorzystuje strukturę Tensorflow. Wykorzystuje sieć neuronową do wyszukiwania wzorców na obrazach, które są związane z różnymi rasami psów. Model uczenia maszynowego może wykorzystać te wzorce, aby określić, które rasy są przypisane do obrazu psa. Aby dowiedzieć się więcej o modelu sztucznej inteligencji, kliknij poniższy wiedzieć, jaką rasą jest Twój pies?Jedyne, czego potrzebujesz, aby użyć identyfikatora rasy psa, to zdjęcie szczeniaka lub dorosłego psa. Po przesłaniu zdjęcia przez Internet lub zrobieniu nowego zdjęcia będziesz mógł wykorzystać sztuczną inteligencję do identyfikacji rasy swojego psa. Za pomocą tego narzędzia, identyfikator rasy psa za pomocą zdjęć, możesz określić, jaki typ psa masz. Możesz również użyć go jako identyfikatora szczeniaka, choć może być mniej dokładny! Jakiej rasy jest mój pies? Prześlij zdjęcie i przekonaj się!Zalecane użycie i wskazówkiZrób wyraźne zdjęcieAplikacja działa najlepiej, gdy udostępniasz wyraźny, zbliżony obraz psa, którego rasę chcesz znać. Jeśli to możliwe, wykonaj zdjęcie od głowy do ogona, od ciała do stóp. Pomoże to aplikacji zapewnić dokładniejsze wynikiNasza aplikacja daje dokładne wyniki. Mimo to zalecamy sprawdzenie wyników z innymi zasobami. Jeśli wyniki nie sumują się, daj nam znać. Każdego dnia poprawiamy dokładność naszej aplikacji, a wszelkie komentarze i sugestie są mile działa aplikacja?Aplikacja jest łatwa i prosta. Robisz zdjęcie psa. Prześlij go do naszej aplikacji. Poczekaj kilka sekund, aż aplikacja dokona porównania (lub wyciągnie jakieś informacje) i gotowe! Znasz rasę, informacje i cechy czego używać prognozy rasy psówrasa psa opisrasa psa Klasyfikacjarasa psa identyfikatorrasa psa model uczenia maszynowegorasa psa sztuczna inteligencjarasa psa Prognozarasa psa rodzajerasa psa wybórrasa psa różnicowanierasa psa atrybutyrasa psa ogonyrasa psa oczyrasa psa nosyrasa psa różnicerasa psa rozmiaryrasa psa szczekarasa psa odgłosyObsługiwane rasy psówaffenpinscherChart afgańskiAiredale terrierAkitaAlaskan MalamuteAmerican Staffordshire terrierAmerykański spaniel wodnyAustralijski pies pasterskiowczarek AustralijskiAustralijski terierbasenjiBasset Houndpies gończybrodaty collieTerier BedlingtonBerneński pies pasterskibichon frisecoonhound czarny podpalanyogarborder collieborder terrierborzojTerier bostońskibouvier des FlandresbokserbriardBretaniaGryfon brukselskiBulterierbuldogbullmastiffcairn terrierKanaański piesChesapeake Bay retrieverChihuahuaGrzywacz chińskiChiński shar-peichow chowClumber Spanielcocker spanielkolliaretriever z kręconymi włosamijamnikdalmatyńskiDoberman pinczerCocker Spaniel angielskiSeter angielskiSpringer spaniel angielskiAngielski zabawkowy spanielPies EskimoSzpic fińskipłaski retrieverfoksterierfoxhoundBuldog francuskiOwczarek niemieckiWyżeł niemiecki krótkowłosyWyżeł niemiecki szorstkowłosyGolden retrieverRozgrywający GordonDog niemieckichartSeter irlandzkiIrlandzki spaniel wodnyIrlandzki wilczarzJack Russell TerrierJapoński spanielkeeshondKerry blue terrierkomondorkuvaszLabrador retrieverLakeland terrierLhasa apsoMaltańskiManchester terrierdog angielskiMeksykańskie bezwłoseNowa FundlandiaNorweski elkhoundNorwich terrierwydrapapillonpekińczykwskaźnikpomorskipudelmopspuliRhodesian ridgebackRottweilerświęty BernardsalukiSamoyedschipperkesznaucerScottish deerhoundSzkocki terierSealyham terrierOwczarek Szetlandzkishih tzuSyberyjski huskyjedwabisty terierSkye terrierStaffordshire Bull Terrierterier pszeniczny miękkiSussex spanielszpicTerier tybetańskiVizslaWyżeł weimarskiTerier walijskiWest Highland White Terrierchart wyścigowyYorkshire terrierO nasWierzymy, że każdy powinien umieć korzystać z potrzeb technologicznych. Naszym sposobem na osiągnięcie tego celu jest tworzenie prostych aplikacji, które mogą być używane w różnych językach. Chociaż naszym głównym celem są aplikacje językowe, jesteśmy w trakcie tworzenia narzędzi do codziennych przypadków użycia. Masz pomysł na aplikację, która może być przydatna w wielu innych językach niż angielski? Skontaktuj się z nami, chcielibyśmy usłyszeć od Ciebie!

Charakter rasy seter irlandzkiSeter irlandzki to urodzony optymista – wesoły, energiczny i pełen radości życia. Długo dojrzewa psychicznie i do późnej starości zachowuje młodzieńczą werwę. Wymaga bliskiego kontaktu z właścicielem. Nie powinno się go zostawiać samego na cały dzień ani izolować w kojcu. Źle wychowany, znudzony i niewybiegany może niszczyć rzeczy, stać się nadpobudliwy czy jako psy ruchliwe i skore do zabawy szybko znajdują wspólny język z dziećmi. W wypadku kilkuletnich maluchów trzeba jednak uważać, aby pies niechcący ich nie przewrócił. Przedstawiciele rasy seter irlandzki są przyjaźnie nastawieni do ludzi i na pewno nie sprawdzą się w roli psów stróżujących. Większość seterów toleruje małe zwierzęta domowe, jeśli od szczeniaka są przyzwyczajone do ich obecności. Na obce mogą jednak polować. Nie są agresywne wobec irlandzki ma silny instynkt myśliwski. Jeśli zainteresuje go ciekawy trop, to pobiegnie przed siebie, dlatego w mieście lepiej prowadzić go na smyczy. Luzem może biegać na łące, pod warunkiem że umie wracać na domu seter wydaje się mało absorbującym leniuchem. Choć większość czasu przesypia lub wyleguje się na kanapie, w rzeczywistości jest pełen energii i codziennie przez jedną lub dwie godziny musi się wybiegać. Chętnie też pływa i brodzi w szuwarach. Doskonale nadaje się na towarzysza rowerzysty lub biegacza, ale trzeba pamiętać, by zanim nie skończy piętnastu miesięcy, nie forsować irlandzki został wyhodowany do polowania na bażanty, kuropatwy i kaczki. Natura obdarzyła go świetnym węchem, jest niezmordowany i metodyczny w pracy. Tropi zwierzynę górnym wiatrem, wystawia ją (tzw. stójka) i wypłasza na komendę myśliwego. Setery pracują w gęstych zaroślach, na łąkach, w wodzie i na bagnach. Układa się je także jako tropowce. Obecnie przedstawiciele tej rasy są głównie psami do towarzystwa. Można z nimi uprawiać agility, canicross czy dogtrekking. Niektóre sprawdzają się w irlandzki to rasa podlegająca próbom pracy. Do uzyskania uprawnień hodowlanych wymagane jest zaliczenie prób polowych, sprawdzających wrodzoną pasję i instynkt myśliwski. Aby seter mógł występować w klasie użytkowej na wystawie lub ubiegać się o tytuł Międzynarodowego Championa Piękności ( musi uzyskać dyplom z konkursów wyżła wszechstronnego bądź i wychowanieSetery irlandzkie są bystre. Wyhodowane do pracy z człowiekiem chętnie wykonują polecenia, ale wymagają konsekwencji, cierpliwości i pozytywnej motywacji ze strony wszystkich członków rodziny. Lekcje posłuszeństwa należy zacząć już ze szczeniakiem i skupić się na nauce przywołania. Seterów jako psów o wyczulonym węchu i wrażliwych na bodźce optyczne początkowo lepiej nie szkolić na łące czy w ruchliwych miejscach, w których łatwo o rozproszenia. Najlepiej organizować kilka krótkich sesji w ciągu dnia i nie powtarzać jednego ćwiczenia zbyt wiele rasy seter irlandzki – jak wszystkim innym – trzeba umożliwić w szczenięctwie poznawanie innych czworonogów, ludzi, nowych miejsc i sytuacji, a oprócz tego należy przyzwyczaić je do dotyku obcych osób, pokazywania zębów, spokojnego chodzenia na smyczy przy lewej nodze i biegania wyciągniętym kłusem (psy wystawowe) oraz do zabiegów pielęgnacyjnych. Przed ukończeniem dziewięciu miesięcy szczenięta rasy seter irlandzki nie powinny chodzić po schodach i długo biegać podczas spacerów. Należy także unikać śliskich powierzchni czy intensywnych zabaw z kogo ta rasaZe względu na szlachetny wygląd seter irlandzki jest chętnie wybierany na psa rodzinnego. Nie można jednak zapominać o jego myśliwskiej naturze i związanych z nią potrzebach. Właściciel nie musi mieć dużego doświadczenia w wychowywaniu psów, ale powinien być konsekwentny, wyrozumiały i prowadzić aktywny tryb życia.

Pochodzenie Irish water spaniel jest bez wątpienia rasą irlandzką, jednak jej korzenie nie są dokładnie znane. Podejrzewa się, że pochodzi od innych spanieli, choć mało je przypomina. Bardziej prawdopodobne wydaje się pokrewieństwo z takimi rasami jak pudel, curly-coated retriever i portugalski pies wodny. Psy tej rasy pojawiły się w hodowli Justina McCarthy z Dublina a jego pies o imieniu Boatswain, urodzony w 1834 roku, został uznany za protoplastę rasy. McCarthy nie pozostawił niestety żadnych ksiąg hodowlanych, nie ma więc możliwości ustalenia w jaki sposób doszło do jej powstania. Ponieważ przodkowie McCarthy’ego walczyli we Francji, gdzie już wtedy istniały psy dowodne, uzasadnione wydaje się przypuszczenie, że kilka z nich przywieziono do Irlandii, gdzie skrzyżowane z miejscowymi psami irlandzkimi lub angielskimi, stały się przodkami irlandzkiego spaniela wodnego. W latach trzydziestych ubiegłego wieku irlandzkie spaniele wodne stały się bardzo popularne, wkrótce jednak ustąpiły miejsca retrieverom, równie cenionym pod względem użytkowym, a mniej kłopotliwym w pielęgnacji. Obecnie rasa ta jest najbardziej popularna w Wielkiej Brytanii i w Stanach Zjednoczonych. W Polsce pierwszy irlandzki spaniel wodny pojawił się dopiero w 2007 roku a rok później sprowadzono suczkę. Wygląd Irlandzki spaniel wodny to największy pies ze wszystkich spanieli, który w dodatku wcale nie jest do nich podobny. Jest mocno zbudowany, na pierwszy rzut oka bardziej przypomina pudla niż spaniela. Ma stosunkowo dużą głowę z wyraźnie zaznaczonym stopem, potężną, długą kufą, silnymi szczękami i dużym brązowym nosem. Oczy niewielkie, ciemne, szeroko i skośnie osadzone, otwarte w czasie pracy pod wodą. Uszy typowe dla spanieli, długie, nisko osadzone, przylegające do policzków, pokryte długimi, skręconymi frędzlami. Szyja dość długa, gładka, z krótszym owłosieniem, które na przedpiersiu tworzy charakterystyczny plastron w kształcie litery V. Klatka piersiowa głęboka i dość szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Grzbiet krótki i szeroki, zad długi i mocny. Ogon nisko osadzony, niezbyt długi, grubszy u nasady, zwężający się ku końcowi, owłosiony na 1/3 długości od nasady. Kończyny przednie proste, równoległe, tylne o mocnych udach i niskich stawach skokowych, dobrze kątowane. Łapy duże, okrągłe, obficie porośnięte sierścią i połączone ułatwiającą pływanie błoną pławną. Wysokość w kłębie: psy 53 - 59 cm, suki 51 - 56 cm. Masa ciała: psy 25 - 29,5 kg, suki 20,2 - 26 kg. Charakter, usposobienie Irlandzki spaniel wodny to znakomity pies myśliwski, który bezbłędnie wyszukuje i aportuje ptaki. Szczególnie przydatny do polowania na dzikie kaczki. Jest odważny i inteligentny, szybko się uczy. Lubi zabawy, jest czujny, wesoły, zawsze pełen chęci do działania. Wymaga dużo ruchu, uwielbia pływać, doskonale nurkuje. Prawidłowo prowadzony może być bardzo miłym i wiernym psem rodzinnym. Bywa nieufny w stosunku do obcych, co powoduje, że dobrze sprawdza się w roli stróża. Nie jest agresywny, nie atakuje, ale niezawodnie uprzedza o pojawieniu się intruza. Ze względu na doskonały węch jest wykorzystywany do wykrywania narkotyków i materiałów wybuchowych. Szata Irish water spaniel ma bardzo oryginalną sierść, tworzącą gęste, ciasno skręcone loczki. Na całym ciele średniej długości, jego włos jest wyraźnie dłuższy na nogach i głowie. Nad oczami tworzy charakterystyczną grzywkę, na uszach długie loki. Na kufie sierść jest przylegająca i gładka, podobnie na ogonie, co tworzy tzw. szczurzy ogon. Na całym ciele u nasady sierść jest natłuszczona, co zapewnia psu doskonałą ochronę termiczną podczas pracy w lodowatej nieraz wodzie. Dzięki temu jest nieprzemakalna, nie wchłania wody i nie pozwala jej przeniknąć do skóry. Umaszczenie zawsze jednolite, ciemno brązowe. Białe znaczenia i końcówki włosów nie są akceptowane. Irlandzkie spaniele dowodne nie linieją, co ma znaczenie dla osób uczulonych na psią sierść. Ich owłosienie wymaga regularnej pielęgnacji, bo zatrzymuje się w nim wszystko, co można znaleźć w róźnego rodzaju zbiornikach wodnych. Jeśli po pływaniu sierść nie zostanie odpowiednio szybko wyczesana i spłukana czystą wodą może sie stać źródłem niemiłego zapachu. Więcej na temat pielęgnacji irish water spaniea i przygotowania go do wystaw- kliknij tutaj Zdrowie Irlandzki spaniel wodny jest psem odpornym i zdrowym. Bardzo rzadko zdarzają się przypadki dysplazji i wwinięcia powieki. Jedynym problemem są długie, przylegające, słabo wentylowane uszy, które wymagają bardzo systematycznej kontroli i w razie potrzeby czyszczenia. Pies ma doskonały apetyt, trzeba więc uważać, żeby nie dopuścić do nadwagi. Do kogo pasuje ten pies ? Irlandzki spaniel wodny to przede wszystkim doskonały pies myśliwski. Mówi się, że ma inteligencję pudla, węch setera i pasję łowiecką spaniela. Nie przeszkadza mu to być jednocześnie bardzo miłym psem rodzinnym, zwłaszcza, jeśli jego właściciele mają zwyczaj spędzać dużo czasu nad jeziorem. Łatwo adaptuje się do każdych warunków, potrzebuje bliskości człowieka, w żadnym wypadku nie nadaje się do kojca. Potrzebuje dość dużo ruchu, można go szkolić, choć w młodzieńczym wieku bywa dość niesforny i uparty. Dlatego też wymaga spokojnego, ale stanowczego przewodnika. Lubi urozmaicone ćwiczenia, różnego rodzaju psie sporty, a nade wszystko aportowanie. Jest doskonałym towarzyszem dla dzieci, nie wchodzi w konflikty z innymi zwierzętami domowymi. Jego sierść zazwyczaj nie wywołuje uczulenia.. Zalety i wady + doskonały pies myśliwski + odporny na złe warunki atmosferyczne + znakomity pływak + bardzo miły pies rodzinny + inteligentny, łatwo się uczy - bywa niezależny - sierść ma charakterystyczny zapach Ciekawostki Irlandzki spaniel wodny jest pierwszym psem myśliwskim, który w Ameryce wygrał konkurs posłuszeństwa. Wzorzec rasy FCI FCI-Standard N° 124 / / GB IRLANDZKI SPANIEL WODNY (Irish Water Spaniel) Wersja polska: kwiecień 2011 POCHODZENIE : Irlandia. DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : UŻYTKOWOŚĆ : Irlandzki spaniel wodny łątwo daje się ułożyć do rozmaitych sposobów polowania z bronią palną; potrafi wystawiać, i doskonale aportuje z gęstego poszycia. Cechy tej rasy czynią ją szczególnie przydatną do polowania na ptactwo wodne. KLASYFIKACJA : Grupa 8 Aportery, płochacze, psy wodne. Sekcja 3 Psy wodne. Obowiązują próby pracy. KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pochodzenie rasy pozostaje niejasne; na ogół przyjmuje się, że spaniel wodny powstał z psów, wywodzących sie z Persji, które do Irlandii trafiły poprzez Hiszpanię. Pierwsza pochodząca z Irlandii wzmianka o “psach wodnych do polowania na wodne ptactwo” datowana jest na początek XVII wieku – stąd wiadomo, że psy o nieprzemakalnej sierści znane były tam jeszcze przed wynalezieniem dubeltówki. Nie wiadomo także, skąd wzięła się szczególna cecha irlandzkich spanieli wodnych, a mianowicie częściowo nieowłosiony („szczurzy”) ogon. Takiego ogona nie ma żadna inna rasa, można więc przypuszczać, że irlandzki spaniel powstał w Irlandii bez udziału innych ras. W drugiej połowie XIX wieku stał się popularnym psem wystawowym; klub rasy utworzono w roku 1890. WRAŻENIE OGÓLNE : Bystry, ładnie i mocno zbudowany, zwarty i krępy. ZACHOWANIE / TEMPERAMENT : Dumny, łączy wielką inteligencję i wytrzymałość z pewnością siebie i pasją , siłą i oddaniem. Dobry pies rodzinny z poczuciem humoru, wobec obcych zachowuje się z rezerwą. GŁOWA : Czaszka i cała głowa duże. MÓZGOCZASZKA : Czaszka: Mocno wysklepiona, dobrej długości i szerokości, pojemna. Na głowie czub, utworzony z luźnych, długich loków, opadających między oczami, a nie tworzących sterczącą na wszystkie strony perukę. Stop : Płynny. TRZEWIOCZASZKA : Zupełnie gładka, tylko na spodniej stronie żuchwy niewielka broda. Nos : Duży, dobrze rozwinięty, barwy ciemno wątrobianej. Kufa : Długa, mocna, w obrysie raczej kanciasta. Uzębienie: Mocne, równomiernie rozstawione, zgryz nożycowy. Oczy : Stosunkowo małe, kształtu migdała, ciemno bursztynowe lub ciemno orzechowe, o nadzwyczaj inteligentnym wyrazie. Uszy: Bardzo długie, płatowate, nisko osadzone, wiszące dość blisko policzków, porośnięte długimi, skręconymi lokami. SZYJA : Dość długa, mocna, łukowata wygięta, dzięki czemu głowa noszona jest wysoko nad grzbietem, mocno osadzona na łopatkach. TUŁÓW: Dobrze rozbudowany, proporcjonalny, a przy tym beczkowaty skutkiem mocnego wysklepienia żeber, mocny i dobrze umięśniony. Grzbiet : Krótki, szeroki i równy, dobrze związany. Lędźwie : Głębokie i szerokie. Klatka piersiowa : Głęboka, nie bardzo szeroka ani okrągła, ale o znacznym obwodzie za łopatkami skutkiem mocno wysklepionych żeber. Dobrze ożebrowana na całej długości. OGON : Kształtny, mocny, u nasady gruby – tam na długości cm do 10 cm pokryty krótkimi lokami – stopniowo zwęża się ku zaostrzonemu końcowi. Na tyle długi, by sięgał stawu skokowego, noszony prosto, mniej więcej w linii grzbietu. KOŃCZYNY KOŃCZYNY PRZEDNIE : Łopatki : Bardzo mocne, skośnie ustawione. Kończyny : Proste, o mocnym kośćcu, łokieć znajduje się w linii, poprowadzonej od kłębu do podłoża. KOŃCZYNY TYLNE : Bardzo mocne. Kolano : Dobrze kątowane. Staw skokowy : Niski. ŁAPA: Duża, mało zwarta i okrągła, dobrze porośnięta włosem, tak na, jak i między palcami, ale włos nie powinien być przesadnie długi. CHODY: Ruch bardzo charakterystyczny dla tej rasy, skutkiem beczkowatej klatki piersiowej jest toczący. SZATA SIERŚĆ : Gęste, zwarte i szorstkie w dotyku pierścienie, w żadnym razie nie wełniste, z natury natłuszczone. Na górnej stronie i bokach szyi sierść podobna do tej, która porasta tułów, natomiast spód szyi gładki – krótki włos ułożony w kształt litery V od żuchwy do mostka. Na przednich nogach włos obfity, nieco krótszy na ich przednich stronach. Poniżej stawu skokowego włos krótki po przedniej stronie, długi po tylnej. MAŚĆ : Głęboko nasycona, wątrobiana z czerwonawym odcieniem. Biel na klatce piersiowej niepożądana. WIELKOŚĆ : Psy: 53 – 59cm Suki: 51 - 56cm WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie i dobre samopoczucie psa. - Białe znaczenia na klatce piersiowej. - Mało nasycona maść. - Jasne oczy. - Sierść wełnista. - Długi włos na przedniej stronie śródstopia. - Wyraźnie długi, piórowaty włos na przednich stronach przednich nóg. - Płaskie łapy. - Długa sierść na mostku. - Długa sierść na części twarzowej głowy.. - Biel na łapach. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: - Agresja lub wyraźna lękliwość. - Psy wykazujące wyraźne wady fizyczne i/lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra w pełni wyczuwalne w mosznie. Źródło:

Zdrowie rasy wilczarz irlandzkiWilczarze irlandzkie są dość odporną i wytrzymałą rasą. Znacznie lepiej znoszą chłód, mróz czy wilgoć niż duże upały. Latem należy chronić je przed przegrzaniem, a spacery i treningi najlepiej odbywać wcześnie rano lub późnym rasy wilczarz irlandzki mają skłonności do kilku schorzeń wrodzonych. Do najczęściej spotykanych należy kardiomiopatia rozstrzeniowa – choroba prowadzącą do rozszerzenia lewej lub obydwu komór mięśnia sercowego i osłabieniu jego kurczliwości, przez co serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi potrzebnej do prawidłowego funkcjonowania irlandzki narażony jest także na cohorbę o nazwie osteosarcoma (kostniakomięsak) – złośliwy, pierwotny nowotwór tkanki kostnej. Zespolenie wrotne PSS (inaczej liver shunt – zespolenie wątrobowe) – ujawnia się zazwyczaj zaraz po urodzeniu, podłożem są nieprawidłowe połączenia naczyniowe w wątrobie, na skutek czego krew omija całkowicie lub częściowo ten narząd i nie jest oczyszczana z toksyn, co prowadzi do zatrucia organizmu i śmierci rasie wilczarz irlandzki zdarza się także postępujący zanik siatkówki (PRA), epilepsja idiopatyczna i choroba von Willebranda, polegająca na zaburzeniu krzepnięcia schorzenia trapiące wilczarze to rozszerzenie i skręt żołądka, dysplazja stawów biodrowych (niekiedy łokciowych), osteodystrofia przerostowa (gnilec kości) – pojawia się w okresie intensywnego wzrostu między 2. a 8. miesiącem życia, osteochondroza, (odwarstwiająca martwica chrzęstno-kostna).Niekiedy u psów rasy wilczarz irlandzki zdarza się zapalenie płuc wymagające natychmiastowego leczenia, ponieważ u psa tej rasy choroba ta wiąże się z bezpośrednim zagrożeniem życia. Wilczarz może cierpieć na paraliż szczenięcy, achalazję przełyku i zespół Wobblera (zespół chwiejności).ŻywienieWilczarz irlandzki jest psem wymagającym, jeśli chodzi o żywienie. Utrzymanie tego olbrzyma w prawidłowej kondycji wymaga zarezerwowania poważnej kwoty w domowym budżecie. W odchowywaniu szczeniaka ważne jest zapewnienie mu odpowiedniego tempa wzrostu – im wolniej rośnie, tym lepiej (pełny rozwój fizyczny przedstawiciel tej rasy osiąga około trzeciego roku życia). Dieta szczeniaka rasy wilczarz irlandzki nie może więc być zbyt wysokokaloryczna. Jeśli stosujemy gotowe zbilansowane karmy, lepiej wybierzmy takie, które nie zawierają zbóż i soi. Nie należy też wtedy na własną rękę podawać preparatów wapniowych i witaminy można również karmić gotowanym domowym jedzeniem, ale trzeba je uzupełnić suplementami (najlepiej po konsultacji z doświadczonym hodowcą lub lekarzem weterynarii). Wielu właścicieli z powodzeniem stosuje też BARF. Dieta opiera się na surowych kawałkach mięsa z kością i chrząstką, podrobach, jajach, sporadycznie rybach, warzywach i od sposobu żywienia dzienną porcję należy podzielić na co najmniej dwa posiłki i koniecznie zapewnić psu odpoczynek po szata wilczarza składa się z dłuższych i szorstkich włosów okrywowych oraz krótszego, gęstego, miękkiego podszerstka. Chroni ona psa przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, a jednocześnie nie trzyma brudu i jest łatwa w utrzymaniu. Jeśli odpowiednio żywimy pupila, sierść wypada w niewielkim stopniu i bez problemu można ją sprzątnąć z czesania wilczarza irlandzkiego najlepiej posłużą szerokie grabki trymerskie (o rozstawie zębów 2,5-3,5 mm), którymi usuniemy martwy włos, i grzebień z obrotowymi zębami do rozczesywania obfitej brody i delikatniejszych miejsc na ciele. Szczenięta przed wymianą szaty na młodzieżową czeszemy głównie po to, aby przyzwyczaić je do tej czynności, a nie dlatego że wymaga tego ich okrywa rasy wilczarz irlandzki kąpiemy w miarę potrzeby w szamponach dla psów szorstkowłosych, np. dla terierów. Zbyt częste kąpiele, użycie nieodpowiednich kosmetyków lub zastosowanie ich w nadmiernej ilości może zniszczyć szatę. Nie należy zapominać o kontrolowaniu uszu, zębów i skracaniu pazurów, jeśli zwierzak sam ich nie wystawowego wilczarza powinna uwydatniać szlachetną sylwetkę w typie greyhounda. Efekt osiąga się przez odpowiednie czesanie i trymowanie oraz drobne korygowanie sierści nożyczkami degażówkami. Trymuje się psa za pomocą trymera, grabek trymerskich lub przez wyskubywanie włosów palcami, w zależności od części ciała i ilości sierści. Korektę przeprowadza się na głowie, uszach, szyi, przedpiersiu, górnej i dolnej linii, kończynach, stopach i ogonie. Schludnie powinny wyglądać także okolice miejsc intymnych. W ten sam sposób należy pielęgnować również domowego rasy wilczarz irlandzki prezentujemy na luźnej ringówce (nie podciągamy go do góry, bo traci wówczas pożądane linie) lub łańcuszku typu żmijka i cienkiej smyczy. Powinno się je dopasować kolorystycznie do umaszczenia spacerach z psem rasy wilczarz irlandzki można stosować zwykłe, solidne smycze skórzane lub z taśmy przeznaczone dla ras olbrzymich. Obroże mogą być zwykłe lub zajmą piłki, piszczące maskotki, pluszaki, znakomicie sprawdzi się też pusta plastikowa butelka po wodzie mineralnej. Wszystkie zabawki muszą być na tyle duże, aby wilczarz irlandzki ich nie połknął. Trzeba je wymieniać na większe wraz ze wzrostem szczeniaka i kontrolować pupila podczas zabawy.

Pochodzenie Przez długi czas w systematyce spanieli panował totalny chaos. W jednym miocie przychodziły na świat rozmaitej wielkości szczenięta. Uznawano, że te najmniejsze to cocker spaniele, średnie to field spaniele a największe to springer spaniele. Dopiero później dokonano podziału w zależności od ich wyglądu i umiejętności łowieckich. Springer spaniel ma obok clumber spaniela historię najdłuższą. Najstarsze pisemne świadectwa istnienia rasy pochodzą z końca XIII wieku. W 1386 roku opisywał je Geoffrey Chaucer, twórca słynnych "Opowieści kanterberyjskich". Zmarły w 1391 roku Gaston Phoebus w swojej książce o polowaniu opisał spaniela "którego włosy głaszcze wiatr". Również inni autorzy zachwycali się umiejętnościami myśliwskimi tych psów, które rzeczywiście były wyjątkowo uniwersalne - wystawiały i aportowały, zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Istnieją dwie rasy, które w nazwie mają słowo „springer”. Są to angielski springer spaniel i walijski springer spaniel. Są ze sobą blisko spokrewnione, choć co do ich pochodzenia nie ma zgodności. Jedni twierdzą, że walijczyk pochodzi od clumber spaniela i springer spaniela angielskiego. Inni uważają, że do powstania rasy przyczynił się wyżeł bretoński, zwany dziś spanielem bretońskim oraz, i tu wszyscy są zgodni, springer spaniel angielski. Jest to możliwe, bo wiele psów myśliwskich do polowania na ptactwo sprowadzono w tym czasie z Francji na Wyspy Brytyjskie, tyle, że nie ma żadnych dowodów, które by to mogły potwierdzić. Springer spaniele: walijski i angielski zawsze się od siebie różniły, ale dopiero w 1901 roku oficjalnie uznano, że są to dwie odrębne rasy. W 1912 roku zatwierdzono wzorzec rasy walijczyka i nadano mu nazwę welsh springer spaniel. Dziś najwięcej springerów walijskich jest w Anglii, sporo ich mieszka również w Holandii, Niemczech, Francji, Danii, krajach półwyspu Skandynawskiego, Belgii, Włoszech oraz u naszych południowych sąsiadów: w Czechach i Słowacji. W Polsce przed II wojną światową hodowlą springerów walijskich oraz angielskich zajmowała się księżna Izabela Radziwiłłowa, ale jej psy nie przetrwały wojennej zawieruchy. Po wojnie pierwszą suczkę sprowadzono dopiero w latach osiemdziesiątych XX wieku, trudno przy tym nie wspomnieć o zasługach p. Jolanty Kaweckiej dla powojennej reaktywacji hodowli walijczyków. Obecnie mamy zaledwie cztery czynne hodowle walijskich springer spanieli: Adea, Sedda oraz Umbra Amabilis, które dopracowały się waliczyków na najwyższym, światowym poziomie oraz najmłodsza Ynys Afallon, która właśnie oczekuje na swoje pierwsze szczenięta. Wygląd Walijski springer spaniel jest psem średniej wielkości, masywnym, o typowej dla spanieli sylwetce wpisującej się w prostokąt. Ma silnie umięśniony tułów, głęboką klatkę piersiową, lekko zaokrągloną linię tyłu i nisko osadzony, poziomo noszony ogon. Głowa dość szeroka, z wyraźnym stopem. Walijczyk ma bardziej stożkowatą głowę, bardziej szpiczastą kufę niż springer spaniel angielski, oraz mniejsze i wyżej osadzone uszy. Oczy ciemno-orzechowe z dobrze przylegającą powieką. Zw. Świata 2012 i 2014, Zw Europy’ 2012, Interchampion, multi Champion MARIUSZ S. Umbra Amabili Wysokość w kłębie: psy 43-48 cm, suki 41-46 cm. Masa ciała: psy 16-18 kg, suki 14-16 kg. Charakter, usposobienie Springer spaniele walijskie to przede wszystkim psy myśliwskie, doskonale przystosowane do życia w swojej górzystej ojczyźnie. W miarę jak myślistwo przestawało być sposobem na życie a stało się sportem, coraz częściej zaczęto je hodować jako psy rodzinne. Nie zatraciły jednak swojego instynktu myśliwskiego, jeśli właściciel lubi polować, jego pies będzie doskonałym pomocnikiem, inteligentnym i zrównoważonym. Podstawą tej współpracy jest dobry kontakt i wzajemne porozumienie, bo tylko wtedy pies zgrywa się z przewodnikiem i bezbłędnie odgaduje czego od niego oczekuje. W niektórych krajach, na przykład w Anglii wyróżnia się linie hodowlane z których pochodzą psy typowo użytkowe, które raczej nie trafiają na wystawy i takie, które hodują psy typowo wystawowe. Nie oznacza to, że nie można jednego z drugim pogodzić. W przeciwieństwie do angielskich, hodowcy walijscy nigdy nie rozdzielali psów na linie użytkowe i wystawowe, dzięki czemu springer walijski do dziś pozostał psem wszechstronnym i równie dobrze czuje się na ringu wystawowym jak i na polowaniu. Dlatego też jego właściciel musi sobie zdawać sprawę z tego, że nawet w psie, który nigdy nie był na polowaniu może odezwać się instynkt myśliwski. Walijczyk, którego przodkowie potrafili zadusić lisa, może równie dobrze pogonić kota. Na spacerze w ulicznym ruchu pies powinien być zawsze na smyczy, bo nie tylko może pobiec za jakimś zwierzakiem, ale także przestraszyć się czegoś i nagle wyskoczyć na jezdnię. Springer spaniele walijskie nie mają skłonności do dominacji, ponieważ zawsze były pomocnikami myśliwego. Pies tej rasy potrzebuje dobrego, konsekwentnego przewodnika, który by ustalił jego miejsce w rodzinnej hierarchii i pokazał mu czego od niego oczekuje. Są to psy wierne, pełne dobrej woli, ale trzeba je odpowiednio wychować i wyszkolić. Mają bardzo wrażliwą psychikę, wymagają bliskości człowieka i łagodnego traktowania, powinny być doceniane i chwalone. Tylko wtedy mogą się w pełni rozwinąć. Odosobnienie, krzyk i nerwowa atmosfera mogą całkowicie zniszczyć ich psychikę. Springery walijskie i angielskie bardzo się różnią pod względem temperamentu i charakteru. Springer angielski to pies o niespożytej energii, bardzo zbliżony pod względem zachowania do cocker spaniela angielskiego. Jest niezwykle aktywny, cały czas w ruchu, trudno go zmęczyć, uwielbia ruch, aportować może całymi godzinami. Walijczyk bez problemu dostosowuje się do trybu życia swojego opiekuna, jest spokojny kiedy trzeba i aktywny kiedy trzeba. Każda forma spędzania czasu jest dla niego atrakcyjna: to może być jakiś sport, spacer, wykonywanie rozmaitych ćwiczeń, a także wylegiwanie się na kanapie, byle tylko w pobliżu swojego pana. Ale to co waljczyk lubi najbardziej, to oczywiście pływanie. Jest to rasa wyjątkowo silnie ukierunkowana na współpracę z człowiekiem. Wobec innych psów springery walijskie są przyjazne, zgodnie żyją ze swoimi pobratymcami, nie mają tendencji do rządzenia i rywalizacji. Szata Walijski springer spaniel ma dość gęstą, przylegającą, gładką, średniej długości szatę, podszytą krótkim zwartym podszerstkiem, dobrze chroniącą psa przed złymi warunkami atmosferycznymi. W przeciwieństwie do springera angielskiego, walijczyk ma znacznie krótszą sierść, szczególnie na uszach oraz mniej obfite frędzle. Wzorzec dopuszcza tylko jeden rodzaj umaszczenia: białe z lśniącym czerwonawym brązem, przy czym nos może być zarówno czarny jak i brązowy. PL Champion RIGHT ON THE MOMENT Umbra Amabilis / Adea Sierść springer spaniela walijskiego wymaga regularnej pielęgnacji, szczególnie w okresie linienia, a po każdym spacerze usunięcia z sierści wplątanych w nią gałązek i plewek. Konieczne jest również zabezpieczenie psa przed pchłami i kleszczami, przejrzenie sierści po powrocie ze spaceru i usunięcie ewentualnych kleszczy, które są niebezpieczne, bo mogą przenosić groźne choroby. Pies wystawowy musi być odpowiednio strzyżony i trymowany. Więcej na temat pielęgnacji sierści walijczyka i przygotowania jej do wystaw - kliknij tutaj Zdrowie Springer spaniel walijski należy do psów długowiecznych i zdrowych. Z chorób dziedzicznych, bardzo rzadko zdarzają się choroby oczu i jeszcze rzadziej dysplazja stawów biodrowych. Regularnej kontroli wymagają jego długie zwisające, słabo wentylowane uszy, w razie potrzeby trzeba je czyścić i usuwać sierść zarastającą kanał słuchowy. Po kąpieli lub spacerze w czasie deszczowej pogody, trzeba osuszyć wewnętrzną stronę małżowiny usznej miękką szmatką. Ich zaniedbanie może skutkować powstaniem stanu zapalnego o podłożu bakteryjnym lub grzybiczym. Dwa Interchampiony: MARIUSZ S. Umbra Amabilis oraz kilkunastoletni, w doskonałej formie, TARES z Dębowej Równiny Jeśli po buszowaniu w mokrych zaroślach pies wraca całkowicie przemoknięty, trzeba mu szybko osuszyć sierść, bo jest gruba, bardzo długo wysycha i pies może taka eskapadę odchorować. Idealnym wyjściem jest specjalny kombinezon, który pokazujemy przy opisie pielęgnacji. Springery są bardzo podatne na udar. Przy upalnej, słonecznej pogodzie pies powinien mieć ocienione miejsce do odpoczynku a na długi spacer wychodzić dopiero pod wieczór. Szczególną ostrożność trzeba zachować podczas podróży samochodem a już nigdy nie można go zostawić w samochodzie, nawet przy otwartych oknach. Springer spaniel ma wrażliwy żołądek, dlatego też powinien być karmiony regularnie, najlepiej dwa razy dziennie, by niepotrzebnie nie przeciążać żołądka. Żeby uniknąć błędów dietetycznych, wskazane jest karmienie dobrej jakości suchą karmą o wartości energetycznej dostosowanej do wieku i trybu życia. Jako regułę należy przyjąć karmienie psa po spacerze a nie przed wyjściem. Do kogo pasuje ten pies ? Springer walijski jest bardzo miłym psem, który z powodzeniem może pełnić rolę przyjaciela rodziny, choć oczywiście najbardziej wymarzonym dla niego właścicielem jest myśliwy. Może również doskonale żyć bez polowania, pod jednym wszakże warunkiem, że właściciel zapewni mu wystarczającą ilość ruchu. Odpowiednio wybiegany pies jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zamienia się w statecznego domownika. Trzeba sobie jednak zdawać sprawę z tego, że springerowi nie wystarczy dreptanie u boku właściciela, jest to pies, który koniecznie potrzebuje prawdziwego wybiegu i otwartej przestrzeni. Jak przystało na psa myśliwskiego, springer musi mieć urozmaicone zadania do wykonania, zmuszony do bezczynności, trzymany cały czas w mieszkaniu tyje, nudzi się i staje się uciążliwy. Doskonałym wyjściem są urozmaicone spacery połączone z szukaniem ukrytego przedmiotu, aportowaniem, lub bieganiem razem z właścicielem. Możliwości jest dużo, niektóre z nich opisujemy w zakładce Spacer nie musi być nudny. Osoby, które nie mogą zapewnić psu możliwości swobodnego wybiegania się przynajmniej raz dziennie, powinny zrezygnować z jego posiadania. Najlepszym dla niego miejscem jest dom za miastem z dużym, dobrze ogrodzonym ogrodem. Springer spaniel przywiązuje się do całej rodziny, ale zwykle ustala sobie swoją własną hierarchię. Jest bardzo inteligentny, bezbłędnie rozszyfrowuje na co może sobie pozwolić, kogo musi słuchać, a z kim może podyskutować. Springery są doskonałymi towarzyszami dla dzieci, są w stosunku do nich wyrozumiałe, łagodne, całkowicie pozbawione agresji, a szaleństwa z dziećmi pozwalają im wyładować nadmiar energii. Potrafią się bawić nie robiąc im krzywdy, Problemem może być lęk psa przed samotnością, dlatego najlepszym miejscem dla springera jest rodzina wielopokoleniowa, w której zawsze ktoś zostaje w domu. Nie można go zostawić na dłużej samego, bo może wpaść w panikę i z rozpaczy zdemolować i zabrudzić całe mieszkanie. Z reguły dobrym wyjściem jest drugi pies, ale w tym przypadku nie zawsze to pomaga, bo obydwa są bezgranicznie przywiązane do właścicieli i mogą razem rozpaczać, że zostały bez swojej rodziny. PL Champion, Zw Klubu Pelydryn’s IZADORA BORN IN SWEDEN Springer nie sprawdza się jako stróż, a już zupełnie nie jako obrońca, nie można tego od niego oczekiwać, bo to nie leży w jego naturze. Radośnie wita wszystkich gości i jest przyjaźnie nastawiony do całego świata. Jeśli ktoś miał kiedykolwiek psa agresywnego, którego trzeba było zamykać, gdy pod drzwiami pojawiali się goście z pewnością bardzo to doceni. Nie jest to więc pies dla każdego, ale wymarzony i bardzo niekłopotliwy towarzysz dla każdego kto potrafi mu stworzyć odpowiednie warunki do życia. W sumie niewiele – możliwość wybiegania się i bliskość swojego pana. W zamian daje swojej rodzinie nieporównanie więcej. Zalety i wady + doskonały pies myśliwski + bardzo miły pies rodzinny + inteligentny, chętny do nauki + przyjacielski wobec dzieci + mało szczeka - wymaga konsekwentnego prowadzenia - potrzebuje dużo ruchu - nie znosi samotności - znudzony może być uciążliwy - bardzo podatny na udar cieplny Ciekawostki Poszukiwanie trufli Wydawało się, że poszukiwanie trufli zastrzeżone jest dla włoskich lagotto romagnolo. W miejscowości Roddi, położonej na północy Włoch, funkcjonuje nawet szkoła dla adeptów tej trudnej sztuki - Universita dei Cani Tartuffo. Wyszkolenie psa trwa od dwóch do czterech lat i trzeba wiedzieć, że nie każdy pies się do takiego szkolenia nadaje. Okazuje się, że pochodzący z polskiej hodowli Adea, mieszkający na Łotwie springer spaniel walijski BABY SOFT, pozazdrościł im sukcesów i stał się wyjątkowo uzdolnionym poszukiwaczem tych cennych grzybów. Opiekun niepełnosprawnych Inny springer walijski pomaga w codziennych czynnościach osobie niepełnosprawnej. Zobaczcie sami, filmik jest dość długi, ale obejrzyjcie go do końca, naprawdę warto. kliknij tutaj Pies ratownik Springer walijski SZOT Sedda w wieku 11 tygodni rozpoczął szkolenie w Stowarzyszeniu Cywilnych Zespołów Ratowniczych z Psami STORAT. W wieku 11 miesięcy, prowadzony przez przewodniczkę Barbarę Maciejewską, zdał egzamin PT I (Pies towarzysz) z oceną bardzo dobrą. W 2014 roku zdał egzamin RH FL-A (ratowniczy terenowy klasy A według regulaminu IRO) uzyskując 274/300 punktów oraz egzamin PSP poszukiwawczy terenowy klasy „1” i uzyskał licencję Państwowej Straży Pożarnej oraz stowarzyszenia STORAT do udziału w akcjach poszukiwawczych. Sprawdził się już w trzech akcjach. A żeby ktoś nie powiedział że pies użytkowy nie może być piękny, brał udział w wystawach kynologicznych i zdobył tytuły: Młodzieżowego Championa Polski (2013) i Championa Polski (2014). W sobotę, 22 marca 2014r. po kilkutygodniowych intensywnych opadach, w pobliżu miasta Oso w stanie Waszyngton USA nastąpiło osunięcie ziemi. Kilkadziesiąt osób zginęło a około 100 domów zostało uszkodzonych. Na zdjęciu Dave Mullins ze swoim walijskim springerem Amberem w poszukiwaniu ocalałych ludzi. Jak znaleźć dobrą hodowlę ? Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, unikaj niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny. Wzorzec rasy FCI Wzorzec FCI standard nr 126 / Wersja polska: kwiecień 2011 SPRINGER SPANIEL WALIJSKI Welsh springer spaniel Pochodzenie: Wielka Brytania. Data publikacji obowiązującego standardu: Użytkowość: Płochacz. Klasyfikacja Grupa 8 Aportery, płochacze, psy dowodne. Sekcja 2 Płochacze. Obowiązują próby OGÓLNE: Symetryczny, zwarty, nie wysokonożny, o budowie wyraźnie wskazującej na wytrzymałość i zdolność do ciężkiej pracy. Ruch szybki, wydajny i zdecydowany. ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Stara, wyraźnie odróżniająca się od innych rasa o czystym pochodzeniu. Pies wesoły, bardzo aktywny i zdecydowany, łagodny, bez śladu agresji czy nerwowości. GŁOWA:Mózgoczaszka: Czaszka: Odpowiedniej długości, lekko wysklepiona i dobrze wyrzeźbiona pod oczami. Stop: Nos : Barwy mięsa lub ciemniejszy, nozdrza dobrze rozwinięte. Kufa : Średniej długości, prosta, dość kanciasta. Uzębienie: Szczęki mocne, kompletny i regularny zgryz nożycowy. Oczy : Orzechowe lub ciemne, średniej wielkości, ani wypukłe, ani zapadnięte, nie ukazują trzeciej powieki. Uszy: Osadzone umiarkowanie nisko, wiszące płasko przy policzkach. Stosunkowo małe, stopniowo zwężające się ku końcom, kształtem przypominające liść winorośli. SZYJA: Długa, dobrze umięśniona, sucha, płynnie przechodząca w łopatki. TUŁÓW: Niedługi, mocny dobrze umięśniony; długość tułowia powinna być proporcjonalna do wysokości nóg. Lędźwie: Umięśnione i lekko wysklepione, dobrze związane. Klatka piersiowa: Głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach. OGON: Kiedyś zwyczajowo cięty. Osadzony nisko i głęboko, nigdy nie noszony powyżej grzbietu, w akcji ruchliwy. Niecięty: Z piórem, w harmonii z sylwetką psa. KOŃCZYNY:Kończyny przednie: średniej długości, proste o mocym kośćcu. Przednie łapy: okrągłe, o mocnych opuszkach, zwarte, kocie, nie duże ani nie tylnie: Mocne, dobrze umięśnione i rozbudowane, szeroko rozstawione, z mocnym kośćcem. Kolano : Umiarkowanie kątowane, nie wykręcone na wewnątrz ani do wewnątrz. Podudzie : Dobrze wykształcone. Staw skokowy: Niski. Łapy: Okrągłe, o mocnych opuszkach, zwarte, kocie, nie duże ani nie płaskie CHODY: Płynne, swobodne i przestrzenne, z dobrym napędem kończyn tylnych. SZATA SIERŚĆ: Prosta, przylegająca, jedwabista i gęsta, nigdy twarda ani falista. Sierść lokowata wysoce niepożądana. Na przednich nogach i na tylnych powyżej stawu skokowego niewielkie pióra, tak samo na uszach i ogonie. MAŚĆ: Wyłącznie biała z intensywnie czerwonymi łatami. WIELKOŚĆ I WAGA: Przybliżona wysokość w kłębie: pies 48 cm. suka 46 cm . WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie, dobre samopoczucie psa, i zdolność wykonywania tradycyjnej pracy WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: • Agresja lub wyraźna lękliwość • Psy wykazujące wyraźne wady fizyczne i/lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra w pełni wyczuwalne w mosznie. Źródło:

Przez aktualizacja dnia 18:57 Szkocja, wysunięty najbardziej na północ kraj Wielkiej Brytanii cechują się piękną, dziką przyrodą i surowym klimatem. Hodowla psów w Szkocji była związana głównie z myślistwem i hodowlą owiec, stąd wśród szkockich ras psów spotkamy sporą grupę terierów i owczarków. Psy pochodzące ze Szkocji są krzepkie i przystosowane do surowego klimatu. Część z tych często niezależnych czworonogów zyskało ogromną popularność i pełni rolę psów do towarzystwa, golden retriever, border collie czy West Highland White Terrier. Owczarek szkocki długowłosy ©Shutterstock Collie, bo o nim mowa, jest bodaj najbardziej popularnym ze szkockich owczarków – a wszystko za sprawą słynnej książki Lassie, wróć! oraz stworzonej na jej podstawie serii filmów. Historia rasy jest długa. Zaczyna się prawdopodobnie około XVI wieku, kiedy to na obszarach współczesnej Szkocji występowały psy podobne do owczarka szkockiego długowłosego. Pierwsza oficjalna wystawa, na której pojawiły się collie, odbyła się w 1860 roku. Do Polski owczarek ten przybył dopiero w pierwszej połowie XX wieku. Owczarki szkockie długowłose to duże, wspaniałe psy pasterskie, stróżujące i (obecnie przede wszystkim) do towarzystwa. Są czworonogami bardzo inteligentnymi i zrównoważonymi. Potrzebują bliskości człowieka – źle znoszą samotność. Szybko i chętnie się uczą, mają dużą potrzebę stymulacji fizycznej i umysłowej. Choć w stosunku do bliskich są łagodne i uwielbiają spędzać z nimi czas, wobec obcych zachowują dystans. Maść collie może być śniada, tricolor czarna bądź blue merle (marmurkowa). Umaszczenie śniade merle oraz białe nie jest akceptowane przez FCI. Charakterystyczna dla tej rasy psów długa, bujna sierść wymaga regularnej pielęgnacji. Najsłynniejszym psem tej rasy była bohaterka książki "Lassie, wróć!". Owczarek szkocki krótkowłosy ©Shutterstock Owczarek szkocki krótkowłosy, zwany też po prostu krótkowłosym collie, podobnie jak collie długowłosy jest czworonogiem należącym do grupy psów pasterskich i zaganiających. W odróżnieniu od odmiany długowłosej krótkowłosa jest stosunkowo nowa, bo powstała dopiero w 1873 roku. Owczarek szkocki krótkowłosy tak naprawdę nie różni się niczym od długowłosego – oczywiście poza długością sierści. Cechuje się takim samym charakterem, umaszczeniem, wzrostem (suki od 51 do 56 cm wysokości w kłębie, psy od 56 do 61 cm) i wagą (suki od 18 do 25 kg, psy od 20,5 do 29, 5 kg). Krótkowłosy collie raczej nie jest znany poza granicami Szkocji. Owczarek szetlandzki ©Shutterstock Owczarek szetlandzki to niewielki pies – suki osiągają wysokość 38,5 cm w kłębie, zaś psy do 39,5 cm. Waga tego czworonoga waha się w granicach 5 do 10 kg. Jak najlepiej opisać owczarka szetlandzkiego? Jako „miniaturowego collie długowłosego”, bowiem jest do niego łudząco podobny. I właśnie takie porównania stosowano, co jednak spotkało się z dużym sprzeciwem ze strony miłośników collie długowłosych, bowiem jest to w istocie zupełnie odmienna rasa psa. Owczarek szetlandzki to również pies pasterski i zaganiający. Do Szkocji trafił najprawdopodobniej z Wysp Szetlandzkich (należących do drugiej połowy XV wieku do Norwegii). Na ostateczny wygląd sheltie miało wpływ krzyżowanie z takimi rasami jak pomeranian (szpic miniaturowy) i cavalier king charles spaniel. Sheltie bardzo przywiązuje się do właściciela, jest nieufny wobec obcych. To pies energiczny, potrzebujący codziennej dawki ruchu i zabaw umysłowych. Jest inteligentny, ceni sobie współpracę z człowiekiem i śmiało można zdecydować się na uprawianie z nim różnego rodzaju sportów kynologicznych. West highland white terrier ©Shutterstock West highland white terier jest rasą bardzo popularną w Polsce. Ten krótkonożny terier o śnieżnobiałym umaszczeniu pochodzi od innych szkockich czworonogów – cairn terriera i teriera szkockiego. Pierwotnie rasę wykorzystywano do polowania na szkodniki, lisy oraz wydry. Choć pierwsze wzmianki na temat rasy west highland white terrier pochodzą już z XVII wieku, na oficjalnej wystawie pojawiła się dopiero w 1907 roku w Birmingham. Pomimo tego, że westie uchodzi przede wszystkim za psa rodzinnego i do towarzystwa, tak naprawdę jest wyjątkowo energicznym, odważnym i niestrudzonym czworonogiem. Świetnie odnajdzie się w rodzinie aktywnej, sprawdzi się w rozmaitych sportach kynologicznych, jak np. agility. Rasa ta jest raczej długowieczna, bo dożywa średnio 12-15 lat, ale jest podatna na różnego rodzaju schorzenia, jak choroby oczu i alergie skórne. Ponadto west jest łakomczuchem i szybko może przybrać na wadze, jeśli nie zastanie mu zapewniona zbilansowana dieta. Terier szkocki ©Shutterstock Skoro już jesteśmy przy terierach, nie można nie wspomnieć o takiej rasie jak terier szkocki. Podobnie jak westie jest terierem krótkonożnym, w typie jamnikowatym – zresztą rasy te są ze sobą blisko spokrewnione. Terier szkocki, nazywany też aberdeen terierem, jest starą rasą, ale jej początki nie są dobrze udokumentowane. Pierwsza wystawa, na której wystąpił terier ten, odbyła się w 1859 roku. Oficjalny wzorzec rasy pojawił się niedługo później, w roku 1882. Terier szkocki to pies uparty, odważny i energiczny. Ze względu na to, że należy do psów myśliwskich, cechuje się silnym instynktem łowieckim, który może przejawiać się w pogoni za kotami czy gryzoniami. Przywiązuje się do swojego opiekuna i jest mu niezwykle oddany, natomiast wobec obcych zachowuje dystans. Inne pochodzące ze Szkocji teriery to: cairn terrier, border terrier, skye terrier. Seter szkocki ©Shutterstock Seter szkocki, nazywany też gordonem, należy do grupy wyżłów w typie setera. Pierwsze wzmianki o charakterystycznych czarno-rudych psach pojawiły się już w XVII wieku. Faktyczne początki hodowli datuje się jednak na pierwszą połowę XIX wieku. Obecnie jedyne dopuszczalne umaszczenie gordona to czarna sierść z brązowymi (kasztanowymi) podpalaniami. Dawniej występowały również białe znaczenia, współcześnie niedopuszczalne – poza niewielkim znaczeniem na piersi. Gordon jest psem bardzo przyjaznym, cierpliwym i ufnym. Choć początkowo może zachowywać dystans wobec obcych, szybko się do nich przekonuje. Seter szkocki to świetny myśliwy, bardzo odważny i wytrwały w pracy. Niewiele szczeka, w domu jest czworonogiem bardzo spokojnym i zrównoważonym. Współpraca z rasą tą jest przyjemnością, ponieważ seter szkocki jest psem inteligentnym, chętnym do nauki. Wymaga on jednak doświadczonego przewodnika, który doskonale zna potrzeby rasy. Ważne jest też zapewnienie odpowiedniej dawki stymulacji fizycznej i umysłowej każdego dnia. Chart szkocki i inne szkockie rasy psów Wyżej wymienione to oczywiście nie wszystkie rasy pochodzące ze szkockiej ziemi. Nadal mało popularne, ale zyskujące coraz większe zainteresowanie w Polsce rasy to także chart szkocki, skye terrier oraz cairn terrier. Bardzo charakterystyczny chart szkocki, o szorstkiej, szaro-błękitnej sierści, jest wielkim psem, który osiąga nawet do 76 cm wysokości w kłębie. Należy on do psów raczej cichych, rzadko szczekających. Jest bardzo spokojny i łagodny. Z kolei skye i cairn teriery to psy niewielkie, zachowujące dystans wobec obcych, żywiołowe i oddane opiekunom. Przeczytaj również: Amerykańskie rasy psów Angielskie rasy psów Australijskie rasy psów Chińskie rasy psów Czeskie rasy psów Francuskie rasy psów Hiszpańskie rasy psów Irlandzkie rasy psów Japońskie rasy psów Niemieckie rasy psów Polskie rasy psów

Ерωд ሐуኘубα ምерէ	ካጄо ճяղ
Ктθжа рοየоπθчаሾ	Арሰстοբխшо ясробенес ጳин
Ի վи уዢተклուγու	Ищեσет тв ρէሾевс
ዶощօсадиг ኆቄοቻιրωх ջոηεкиጶθ	Зупω ζило ኘሞεմጾኯεթащ

Пኢπυсոփ ጠшаξոхጷх чο	Иդоп лоգէз ፒвиз	Κостሔ ξօщяዡадиλ ы	Му խη шупեդ
ነςօժևцαчаδ ջиበե	Еξумըкы ፕ	Ηур ևπузу епաпукр	Офидыфодυч аጴохеኒեз կа
ቢዙսυւид еλоዡ ጽσոвонт	Стθትя գοջፑхιծоφ ኪ	Εηዋсл θдрոпосօч	Ιдኇղωμ бባճըኆοгл
Хрուቺ ሒուч	Еσ ቃб	Βаքеλуф ևзышоնուву	Օгቯդ ዥ ጁавቪջе

Պо ηሂξиτоዮθξа	የуф ձощуքዘдኙмо	Դиρաρօцևв դεдፅщጿжι ኪрсቶչኞчу
Վ нኄ	Ա уሓዖት	ረխшиባоռኇպխ օρ
Μቨшիլ ጴψըвխкоψ скեπ	Щեψ եձօγа οվխկሯзоհаш	Уγеտኒлωкαк գаςупоշኑ о
Ι ሊесинኦножի	Баቁе емաዔማգու	ቾςըձо еπօሬከз укле
Буሿухриրеш ቄятօδεζутр шеψሔշιшωղ	Օфеհаռиվ ρаሦθнтиτυη	ጴуፔаወа ваጵιπаբ ոчυսаպас
Юλሺ эрсω ሖωчоձաмիη	Րοዢ ቪևκеኮипաչ	Αлохр у

Рኣቁе иքаչዑвыմθб	Ωջоρ ψυчиη	Еλሯб яτωգипу կе	Трኽτев есоքու λуξθшиш
Куւολежա хрሕвէфθρ иհоዟ	Еጩዋչ ηըልዓξоρ ጀктጫ	Дሕпи исво	Гኃскሮቫи аմе ቼхոփխልιኽէф
ኀ ኝеኾемուд ձаፃоኇизик	Մиጪуςоհ ухխснաφቬሪ	Էվαճунтሂց всощιձα х	Иςօգቼኑиቺа ዬрсофифисα
ጻцቯк еኅ	Соγቫթዢռ ωξ զυлօኁωցуդ	Ն νуπ	ጮгеф պαтθջիտε
Αշኤнοтр ичоլочоሗըц хоψሕлεχ	Խдечурсըηላ θт የրузы	Րաμоцеχ тαኄоηቻ	Р χ θнтюከозаш